Fortuna Fix [Long Fic]
posted on 05 Sep 2007 11:42 by izland
---------------------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 1 Fear
Acter :: Bom,Hyuk,Wom,Dong,Kang,Han,Min
---------------------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ความรักไม่เคยได้มาโดยง่าย ไม่เคยสมหวังโดยง่าย และไม่มีทางจบลงอย่างง่ายดายเช่นกัน
เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนรับกับผิวขาวเนียนภายใต้เสื้อโค้ทเก่าๆตัวหนึ่ง ใบหน้าเรียวก้มซุกลงกับเข่าที่ถูกแขนทั้งสองข้างกอดกุมไว้ ความหนาวเหน็บทำให้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยความรีบร้อนไม่ทันสังเกตและสนใจเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งซุกตัวอยู่หน้าป้ายโฆษณาแผ่นใหญ่ที่ติดอยู่หน้าร้าน แสงไฟที่สาดส่องลงสู่ร่างของเด็กน้อยช่างริบรี่เหมือนดังความหวังของเขา
...หนี ต้องหนีอีกแล้ว เดี๋ยวถูกพบ.... ความคิดที่เกิดขึ้นไม่รู้ต่อกี่ครั้งตั้งแต่จำความได้แล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องทำมาโดยตลอด หนี...
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟ ใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน ร่องรอยของการถูกซ้อม รอยแดงช้ำที่มีอยู่ทั่วร่าง มีให้เห็นในบางบริเวณบนผิวเนียนที่เสื้อโค้ทเก่าๆตัวนั้นปิดไม่มิด น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลเข้ม
...ไม่ได้ ต้องไม่ยอมแพ้.... ชีวิตที่ต้องกัดฟันสู้มาโดยตลอก ชีวิตที่ปราศจากคนดูแล ไร้พ่อแม่ ญาติมิตร มีก็แต่คนเลวที่คอยทำลายและทำร้ายร่างกายจิตใจ
เด็กหนุ่มกัดฟันลุกขึ้น ความหนาวเหน็บในครั้งนี้ ต้องเป็นครั้งสุดท้าย จะเปลี่ยนให้ทุกอดีตที่เจ็บช้ำ เลวร้ายนี้ลบมันออกไปจากความทรงจำ
ไอ้หนูมาทำอะไรตรงนี้ ท่าทางเหมือนเด็กหนีออกจากบ้าน บ้านอยู่ไหนเนี่ยให้ลุงไปส่งที่บ้านมั้ย? นายตำรวจใจดีที่ผ่านมาถามเขา
ผมไม่มีบ้าน ผมไม่มีญาติ ทุกคนตายหมดแล้ว ผมไม่รู้จักใคร น้ำตาที่เคยไหลออกมาเมื่อครู่หยุดลง แต่ตามเนื้อตัวของเด็กชายที่มีแต่ร่องรอยของการถูกทารุณทำให้ตำรวจที่เห็นถึงกับอึ้ง
ใครทำไอ้หนู ใครทำทำไมแผลพวกนี้!!
ผมจำไม่ได้ คำบอกปัดที่ตั้งใจพูดออกไปแบบนั้นเพราะถึงยังไงก็คงเอาผิดกับคนเลวพวกนั้นไม่ได้อยู่แล้ว
งั้นไปสถานีตำรวจกับลุงนะลุงจะลองตรวจสอบ เออ ช่วยตามหาพ่อแม่ให้ ตำรวจใจดีคนนั้นจับมือเด็กหนุ่มไว้ มือที่มีไออุ่น ไออุ่นแรกที่ถูกสัมผัสด้วยความเมตตา
...อุ่นจัง....
ไอ้หนูเราชื่ออะไร?
ผมชื่อ เอ่อ...
ไม่ต้องห่วงหรอกตำรวจไม่ทำร้ายเด็กนะรู้มั้ย?ลุงตำรวจนั่งลงวางมือบนศีรษะเด็กน้อยแล้วพูดกับเด็กชายอย่างอ่อนโยน
ครับ ผมชื่อฮยอกแจ รอยยิ้มจากตำรวจที่มอบให้ทำให้เด็กหนุ่มยิ้มตอบออกมาอย่างไม่รู้ตัว
.....แบบนี้รึป่าวนะ ความรู้สึกเหมือน พ่อ....
สองปีผ่านไป.
ฮยอกแจ ไปเรียนวันแรก ไม่เป็นไรใช่มั้ยลูก? ผู้เป็นพ่อถามอย่างห่วงใย แม้ว่าเขาจะไม่ใช่เด็กๆอายุสิบเอ็ดสองแต่ก็ทำให้พ่อของเขาเป็นห่วง
ครับ ผมดูแลตัวเองได้ฮยอกแจตอบยิ้มๆ รอยยิ้มที่ตื้นตันกับความเมตตาที่คนๆนี้มอบให้
งั้นก็มีอะไรโทรหาพ่อนะ
ครับ เอ่อ พ่อถึงจะเรียกคนๆนี้ว่าพ่อมาถึงสองอาทิตย์แล้ว แต่ก็ยังไม่วายต้องเขินอายทุกทีที่เรียกเขาว่าพ่อ
ไม่ต้องอายหรอกเรียกพ่อเถอะนะ อย่าอายเลย ลูกคือลูกพ่อแล้วตอนนี้ ฮยอกแจถูกกอดอย่างอ่อนโยน เป็นไปได้ เขาก้ไม่อยากลงจากรถไปด้วยซ้ำ
บ๊าย บายครับ พ่อ ครั้งแรกที่ได้โบกมือลา ฮยอกแจเกือบจะก้าวเท้าออกวิ่งตามรถพ่อของเขาไป พ่อบุญธรรมที่ยอมรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเขา ลุงตำรวจที่มีเมตตาต่อเขา คนแรกที่ไม่เห็นเขาเป็นแค่เศษขยะ หรือลูกหมาตัวหนึ่ง
คนผู้หนึ่งที่ส่งเสียให้ฮยอกแจได้เรียนหนังสือ
เคยเห็นอะไรที่มีสองด้านไหม? ต้องเคยสิ อย่างน้อยก็เหรียญไง มีหัว มีก้อย
นักเรียนเงียบแล้วฟังครูอาจารย์ดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเด็กชายคนหนึ่งที่เดินตามหลังเข้ามา
นี่คือเพื่อนใหม่ของเรา ชื่ออีฮยอกแจ เอาล่ะฮยอกแจแนะนำตัวกับเพื่อนๆซะเธอชี้ไปทางฮยอกแจแนะนำแทนนิดหน่อยและบอกให้เขาแนะนำตัวเอง
สวัสดีครับ ผมชื่อ อีฮยอกแจครับฮยอกแจพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่มีอะไรต้องกลัว แค่การพบกับผู้คนมากขึ้น คนในวัยเดียวกันที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่น่ากลัวเท่าตอนที่ถูกทำร้ายหรอก....
เฮ้ยผู้ชายว่ะ/ทำไมน่ารักอย่างนั้นอ่ะ/เฮ้ยฉันว่าผู้หญิงมากกว่าเสียงวิพากค์วิจารณ์ดังขึ้นเมื่อฮยอกแจแนะนำตัวเองเสร็จ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงต่างพากันจ้องมองฮยอกแจเป็นสายตาเดียวกัน
เอ้าทุกคนเงียบแล้วเรียนต่อ ฮยอกแจ เธอนั่งตรงกลางที่ว่างตรงนั้นแล้วกันนะจ๊ะ
ครับความรู้สึกอัดอัดผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อฮยอกแจเดินมาจนถึงที่นั่งของตัวเอง และนั่งลง
เฮ้ เด็กใหม่ นายตายแน่เสียงจากโต๊ะข้างๆที่พยายามข่มขู่ให้ฮยอกแจกลัว แต่มันก็ไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านใดๆ
เงียบน่าเรียนไปเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างหลังฮยอกแจตะคอกใส่เพื่อนร่วมชั้นคนนั้น
อะไรวะ ไรของนายเนี่ยซีวอน
หุบปากแล้วอยู่เฉยๆซะซีวอนจ้องมองเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นด้วยแววตาแข็งกร้าวขนทำให้เพื่อนของเขาเงียบเสียงไป
ชิ ก็ได้วะ
ฮยอกแจไม่ได้รู้สึกขอบคุณซีวอนแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกไม่พอใจที่เขาเข้ามายุ่งเรื่องของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาคิดมากให้หนักสมอง
สายตาที่กวาดมองไปรอบๆห้องอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้สะดุดเอาบางอย่างเข้า โต๊ะนักเรียนที่ว่างถัดจากฮยอกแจไปไม่กี่ที่นั่ง
........ที่นั่ง ของใครกันนะ?....
..................................
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง เสียงออดหมดเวลาเรียน ที่ทำให้เพื่อนๆหลายคนเดินออกจากห้องเรียนไป เพื่อไปรับประทานอาหาร
เดี๋ยว จะไปไหนฮยอกแจที่กำลังจะเดินออกจากห้องถูกขวางไว้ด้วยแขนของซีวอนที่กันประตูทางออกเอาไว้
.........
ฉันถามว่าจะไปไหนไง!!!เมื่อเห็นฮยอกแจนิ่งเงียบซีวอนก็เริ่มโมโห
ไปกินข้าวฮยอกแจตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยจ้องมองซีวอนกลับอยางไม่กลัวสายตาของอีกฝ่าย
ไม่ต้อง! ใครให้นายไปซีวอนตะคอกฮยอกแจ ซึ่งในเวลานี้เพื่อนๆออกไปจากห้องเกือบหมด เหลือแต่ฮยอกแจ ซีวอน กับพรรคพวกอีกคนสองคน
ไม่มี แล้วฉันก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครด้วยฮยอกแจถลึงตามองซีวอน
ใครบอกนาย นายต้องทำมันต่างหากซีวอนทำท่าขำ และมองไปที่เพื่อนๆที่ทำท่าว่าเห็นด้วย
เรื่องอะไร นายพูดบ้าอะไรของนายฮยอกแจกำหมัด ยากที่จะต่อสู้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเรียนรู้แต่การพ่ายแพ้ ยอมแพ้ แม้ว่าวันนี้ตัดสินใจว่าจะไม่ยอมยอมแพ้ใครอีก แต่กลับไม่กล้าที่จะเข้มแข็ง
อยากมีเรื่องเหรอฮยอกแจซีวอนผลักอกฮยอกแจจนเซ
ใช่อยู่ที่นี่นายต้องเคารพซีวอนรู้มั้ย?เพื่อคนหนึ่งสนับสนุนขึ้นมา
มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำแบบนั้นฮยอกแจคลายหมัดออก คิดว่าบางทีเหตุผลอาจจะใช้กับคนแบบนี้ได้
เพราะห้องนี้ฉันคุมซีวอนตอบพร้อมกับยักไหล่วางกล้ามใส่ฮยอกแจ
เมื่อหมดความอดทนฮยอกแจก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคนที่ใช้เหตุผลพูดไม่รู้เรื่องอีกต่อไป
มันไม่เกี่ยวกับฉัน หลีกฮยอกแจปัดแขนของซีวอนออกให้พ้นทาง
ไม่หลีก ฉันไม่อนุญาตห้ามไป ซีวอนขวางฮยอกแจเอาไว้อีกรอบ
หึ เด็กอนุบาลรึไงนายฮยอกแจขำและสมเพชกับท่าทางของซีวอน นักเลงจริงๆน่ากลัวกว่านี้ เขาเจอมาเยอะกว่าที่ใครๆจะคาดคิด แค่คำขู่งี่เง่าของซีวอนย่อมไม่มีทางทำให้เขากลัวแน่นอน
แก!! พวกแกออกไปล็อคห้องไว้ ไม่ต้องให้ใครเข้ามาจนกว่าจะหมดเวลพักซีวอนสั่งเพื่อนสองคนนั้น
คิดว่าฉันเดาไม่ออกเหรอ เด็กแบบแก ฉันรู้จักดีซีวอนขยับเข้ามาใกล้ฮยอกแจ จนฮยอกแจต้องถอยร่น
แกจะทำอะไร!?สะโพกที่ถอยหลังไปไม่มองชนกับโต๊ะเรียนเข้าทำให้ต้องหยุดถอยและเผชิญหน้ากับซีวอน
แกไม่รู้ตัวสิ ฉันน่ะซีวอนเอื้อมมือเข้ามาใกล้ใบหน้าของฮยอกแจจนเขาต้องปัดมือนั้นออกไป แต่กลับถูกกำไว้แน่น
เฮ้ย!!ปล่อยนะฮยอกแจเงื้อมือดึงกลับแต่กลับสู้แรงของซีวอนไม่ได้
ฉันรู้ว่าแกเคยซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ทำให้ฮยอกแจรู้สึกกลัวจนขนลุก
ฉันไม่เคย อุ้บ! แกจะทำอะไรฮยอกแจรีบตอลไปอย่างไม่รู้ความหมายแต่กลับถูกมืออีกข้างของซีวอนบีบคางเอาไว้จนพูดไม่ถนัด
ทำแบบที่แกเคยไงซีวอนบดขยี้ริมฝกปากบางอย่างไม่ปราณี ฮยอกแจดิ้นมืออีกข้างที่ไม่ถูกพันธนาการทุบตีและดันอกของซีวอนออก แต่มันก็ไม่เป็นผลซีวอนปล่อยมือที่บีบคางนั้นมาดึงรั้งมืออีกข้างของฮยอกแจไว้และกดมันลงบนโต๊ะผลักร่างตรงหน้าที่ดิ้นอยู่ตลอดให้ล้มลงบนโต๊ะอย่างแรง ซีวอนไม่ปล่อยให้คนตรงหน้าหยุดหายใจกลับพยายามปลุกเร้าอารมณ์ของฮยอกแจด้วยลิ้นร้อนของตัวเอง ฮยอกแจดิ้นรนให้พ้นจากพันธาการจากมือทั้งขสองข้างของซีวอนร่างกายที่ทาบทับเล้าโลมอยู่ด้านบนส่งผลให้ร่างเบื้องล่างเกิดอารมณ์ร่วมอย่างรวดเร็วอาจเป็นเพราะความเคยชินกับการถูกสัมผัสปลุกเร้าแบบนี้มาตลอด แม้จิตใจที่ไม่ต้องการ แต่ร่างกลายกลับไม่สามารถปฏิเสธ !!
To be con..
---------------------------------------------------------------
Story :: Fortoner Fix
Chapter :: 2 Fall
Acter :: Bom,Hyuk,Wom,Dong,Kang,Han,Min
---------------------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortoner Fix
มันเป็นแค่เซ็กส์ มันไม่ใช่ความรัก
ฮื้อ เรี่ยวแรงที่มีมันลดลงเรื่อยๆ ร่างกายที่ตอบสนองกับความต้องการของคนอื่นมาโดยตลอด เป็นแบบนี้มานาน นานเกินกว่าจะหยุดยั้งหักห้ามและออกมาจากวังวนนี้ได้ ตั้งแต่จำความได้...
เรียวขายาวยกขึ้นอย่างรู้หน้าที่ อาการขึ้นขืนเมื่อครู่กลายเป็นการตอบสนองที่ดีอย่างที่ซีวอนไม่คาดคิดจนตกใจ มือที่ถูกกดรั้งติดกำโต๊ะคลายออกแรงดิ้นรนหดหายไป ริมฝีปากที่เคยรังเกียจอีกฝ่ายกลับตอบรับด้วยความเต็มใจ ฮยอกแจดุนลิ้นตอบซีวอนเป็นเชิงหยอกเย้า ลืมตาขึ้นมองสบตากับซีวอนที่ดูท่าทางตกใจกับความชำนาญในการจูบจบเผลอปล่อยมือฮยอกแจและเลื่อนมือลงมาที่สะโพกสวย ลูบไล้จนถึงต้นขา
ฮยอกแจรู้ว่าเมื่อเขากลายเป็นแบบนี้ก็ไม่มีทางที่จะหยุดมันได้นอกจากจะทำให้มันจบๆไป ฮยอกแจผลักซีวอนออกเบาๆริมฝีปากที่รุกเร้ากันอย่างเนิ่นนานหยุดสัมผัสนั้น ฮยอกแจมองซีวอนยิ้มๆและกระซิบแผ่วเบา
นายจะลืมฉันไม่ลง มือทั้งสองของฮยอกแจรู้หน้าที่ มือหนึ่งโอบรอบคออีกฝ่ายโน้มลงมาสัมผัสเรียวปากอิ่มสวยของตน ทั้งคู่กอดจูบกันอย่างเร่าร้อน มืออีกข้างของฮยอกแจลูบวนหน้าท้องแกร่งของซีวอนที่บัดนี้ไหลตามอารมณ์ของฮยกแจที่เขาเป็นคนปลุกเร้ามัน ซีวอนครางต่ำในลำคอ ริมฝีปากที่ถูกผู้เชี่ยวชาญกว่าปิดกั้นคำพูดเอาไว้ จังหวะที่เคยเป็นผุ้นำกลับกลายเป็นผู้ถูกนำไปโดยปริยาย
ฮยอกแจเลื่อนมือลงต่ำสัมผัสกับมือของซีวอนที่ลูบไล้สะโพกตนอยู่ แกะมันของและดึงมือของซีวอนทาบอกเสื้อ
แกะสิ กระดุมของฉันน่ะ ซีวอนทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนฮยอกแจนั้นซนยิ่งกว่า ไล่นิ้วเรียวของเขี่ยกระดุมซีวอนออกทีละเม็ดทีละเม็ด จนเม็ดสุดท้ายแต่ยังคงทิ้งให้เสื้อนักเรียนตัวนั้นคลุมท่อนแข่นแข็งแรงของซีวอนเอาไว้ไม่ถอดมันออกอย่างจงใจ
อืม.. ความสุขที่ฮยอกแจปรนเปรอให้ทำให้ซีวอนลืมทุกอย่างที่เขาเคยผ่านมาแม้จุดประสค์แรกเริ่มที่เข้าหาฮยอกแจก็ลืมมันไปจนหมดสิ้น ฮยอแกจ,บไล้หน้าท้องซีวอนอย่างยั่วเย้าให้อีกฝ่ายอดใจไม่ไหวและค่อยๆลูบต่ำลงกว่านั้นถอดเข็มขัดของซีวอนออกช้าๆแกล้งให้อีกฝ่ายเว้าวอนอย่างเร่งร้อน
อ์อ เร็วสิ ถอดเลย ซีวอนเรียกร้องให้ฮยอกแจทำแบบที่เขากำลังทำ ซีวอนรีบถอดเสื้อฮยอกแจออก ขบเม้มต้อคอขาว ไล่ลิ้นไปจนถึงกลางอกจนฮยอกแจครางออกมา ทักษะที่ทั้งคู่มีต่างก็ไม่แพ้กัน
ร่างกายที่แทบจะเปล่าเปลือยของซีวอนทาบทับอยู่บนร่างขาวเนียนที่ไร้อาภรณ์ของฮยอกแจ เรียวลิ้นร้อนพรมจูบสร้างรอยแดงทั่วบริเวณ เสียงครางแผ่วเบาของทั้งคู่ทำเอาเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ข้างนอกแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ต่างแนบหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ซีวอนแยกเรียวขาขาวออกพร้อมที่จะเริ่มเกมรักจริงๆแต่อยกแจกลับหยุดเอาไว้
ซีวอน...บนโต๊ะเรียน ต้องเสียงดังแน่ ฮยอกแจยิ้มนิดๆแค่อยากจะแกล้งให้อีกฝ่ายต้องการตัวเองมากขึ้น ใครจะรู้ว่าคนที่ดูแข็งแกร่งจะแพ้อยอกแจอย่างง่ายดายเช่นนี้
ตรงนี้ดีแล้ว ซีวอนไล้เรียวลิ้นร้อนเลื่อนต่ำลงไล้วนหน้าท้องขาวเนียนของฮยอกแจ เสียงครางที่ดังออกมาจากห้องเรียนเป็นระยะๆทำให้สองคนที่อยู่ข้างนอกแทบทนไม่ไหว
เฮ้ย สะ สะ สองคนนั่นทำไรกันวะเนี่ย?
ซีวอนใช้ลิ้นปลุกสัมผัสของฮยอกแจเป็นการแกล้งคืนที่ทำให้เขาเสียหน้านิดๆ ฮยอกแจกัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกเสียวส่าน ฮยอกแจตีไหล่ซีวอนเบาๆกดนิ้วจิกลงไปบนเนื้อให้ซีวอนรู้สึกเจ็บ
นายเจ็บกว่าฉันแน่ฮยอกแจซีวอนกระตุกยิ้มอย่างมีเลสนัย
ทำได้เหรอฮยอกแจตอบกวน ชักสีหน้าเหมือนไม่เชื่อฝีมือซีวอน
แน่นอน ซีวอนพูดจบก็มองฮยอกแจที่ท้าทายตัวเองด้วยสีหน้าและท่าทาง เรียวขาขาวแยกออกอย่างจงใจปลายนิ้วที่ยกขึ้นกระดิกเรียกท้าทายอีกฝ่ายที่จ้องมองอยู่อย่างไม่ละสายตา
ซีวอนถาโถมเข้าแนบชิดร่างบางเรียวขาสวยถูกลูบไล้ปลุกเร้าอารมณ์ ซีวอนแทรกกายเข้าสู่ช่องทางรักอย่างเบาแรง เชื่องช้าและอ่อนโยนใจหวังอยากให้คนตรงหน้าติดใจรสสัมผัสจากตัวเอง
จังหวะที่เกิดขึ้นจากทั้งสองฝ่ายเป็นไปตามขั้นตอน ช้า เร็ว จังหวะเร่งเร็วยิ่งขึ้นเมื่อทั้งสองเริ่มเข้ากันได้ดี มือเรียวเกาะกุมแผ่นหลังของซีวอนเป็นที่ยึด เสียงโต๊ะที่รองรับน้ำหนักของสองคนที่ดังติดๆกันเป็นจังหวะ ซีวอนประกบริมฝีปากเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นแลกชิมความหวานของกันและกัน
อืม อือ เสียงที่เล็ดลอดออกมามีเพียงเสียงครางเบาๆ เพราะทั้งคู่ช่วยกันปิดกั้นเสียงของกันและกันไว้ จังหวะยิ่งเร็วจุดมุ่งหมายที่หวังยิ่งใกล้เข้ามามากยิ่งขึ้น รอยนิ้วที่กดลงบนแผ่นหลังของซีวอนแจ่มชัดมากยิ่งขึ้น รอยจูบทั่วผิวเนียนของฮยอกแจที่มีอยู่ทั่งทั้งร่าง ตั้งแต่เรียวขา ต้นคอ หัวไหล่ แผ่นอก เหลือเพียงแผ่นหลังเท่านั้น ที่ยังคงไร้ร่องรอยจุมพิตของซีวอน ฮยอกแจโอบกอดซีวอนแน่นยิ่งขึ้น
เมื่อซีวอนใกล้จะถึงที่หมายเรียวลิ้นร้อนของทั้งคู่ก็ยิ่งเกียวรัดพัวพันกันไม่หยุด จนกระทั่งเกมรักของทั้งคู่จบลงต่างก็ไม่มีใครแพ้และไม่มีใครชนะ ซีวอนไม่ยอมหลั่งนอกเพราะที่นี่คือห้องเรียนซึ่งตอนแรกพวกเขาต่างก็ลืมสถานะของมันเช่นกัน
ฮะๆ นายเก่งนี่ ฮยอกแจพุดออกมาในที่สุด ร่างของทั้งคู่ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ช่วงเลาที่ยาวนานแต่รวดเร็วเหมือนเกิขึ้นเพียงชั่วครู่
นายเองก็ ดีนี่ ซีวอนพูดพลางหันมองไปทางอื่น
บอกว่าชอบฉันแต่แรกง่ายกว่านะซีวอน เล่นแกล้งกันแบบนี้ น่าเกลียดที่สุด ฮยกแจบ่นพลางสวมเสื้อ
ชิใครว่าชั้นชอบนายกัน
อะไรกันนาย.. ไมทันพูดจบซีวอนก็ดึงตัวอยอกแจเข้าแนบชิดกับอกแกร่งของตัวเองอีกรอบ ประกบริมฝีปากร้อนบนเรียวปากอิ่มสวยทันที ฮยอกแจไม่ได้ปฏิเสธกลับจูบตอบอย่างเร่าร้อน เสื้อของฮยอกแจถูปลดออกอีกครั้ง คราวนี้มันหล่นลงบนพื้นอย่างไม่ต้องสงสัย ร่างบางถูกดันชิดผนัง จนรู้สึกเจ็บที่สะโพก
อ๊ะ เดียว นี่มันกระดาน ฉันเจ็บ ฮยกแจผลักซีวอนออกเพื่อบอกับซีวอนว่าช่องรองชอล์คของกระดานมันทำให้เจ็บตรงที่ชน
ก็ไม่เห็นยากนี่ เราก็ใช้มัยสิ มีประโยชน์ดีออก ซีวอนพูด ฮยอกแจเผยยิ้มอย่างเข้าใจความหมาย คราวนี้เรียวปากสวยเป็นฝ่ายเริ่มซะเอง
ร่างบางถูกยกตัวขึ้นพิงกับกระดาน ถึงแม้จะเป็นอะไรที่ดุลำบากกลับเป็นเรื่องท้าทายระหว่างคนสองคน มือของฮยอกแจลูบไล้แผ่นหลังที่ตัวเองส้รางรอยเอาไว้มากมาย ซีวอนบรรจงจูบซอกคอขาวของฮยอกแจที่ตัวเองรู้สึกชอบมันอย่างบอกไม่ถูก คาวนี้ไม่ต้องเล้าโลมนานเท่ากับครั้งแรกของทั้งคู่
เรียวขาขาวแยกออกอย่างรู้ความ สะโพกสวยถูกดุนดันด้วยบางอย่างที่ร่างบางเคยชิน ซีวอนแทรแก่นกายของตัวเองในช่องทางรักขอฮยอกแจอย่างชำนาญ ความเคยชินของทั้งคู่ทำฝให้ครั้งเดียวที่มีอะไรกันกลายเป็นต่างฝ่ายต่างรู้ถึงจุดที่ส้รางสัมผัสเสียวส่านให้อีกฝ่าย
อา.. ฮยอกแจบิดสะโพกเมื่อจะหวะถูกเร่งให้เร็วแรงยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดที่ส้รางความหรหรรแก่ทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละให้แก่กัน ฮยอกแจเริ่มไม่หยุดอยู่ที่การเป็นฝ่ายถูกกระทำ ส่วนซีวอนก็ไม่ยอมให้ฮยอกแจนิ่งเฉยได้ มือแกร่งสัมผัสส่วนปลายของฮยอกแจ บีบรัดเร่งเร้าให้อารมณ์ของฮยอกแจพลุ่งพล่าน นิ้วเรียวของฮยกแจจิกลงบนแผ่นหลังซีวอนด้วยความลืมตัว ความสุขที่ต่างฝ่ายต่างปรนเปรอให้กัน
ซีวอนกระแทกจังหวะให้เร็วขึ้นเร่งให้ถึงจุดหมาย เพราะเมื่อมองดูนาฬิกาที่สั่นไหวอยู่เหนือศีรษะของทั้งคู่บนกระดานแล้ว เวลาที่ทุกคนจะกลับมาห้องก็ยิ่งใกล้เข้ามา
อือ ไม่ ซีวอน อย่าหยุดนะ อาเสียงครางและต่อว่าหากอารมณ์ของตัวเองต้องขาดช่วงไป ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่
ไม่ได้ทุกคนจะกลับมาแล้ว ซีวอน ตอบเสียงแหบพร่า เพราะความเหนื่อยหอบหรือเพราะรีบร้อนเกินไป ทำให้ซีวอนรีบเร่งยิ่งกว่าเดิม ร่างบางที่แนบชิดอยู่กับกระดานกอดโอบรอบคอซีวอนอย่างอ้อนวอน
อย่าหยุดนะ ซีวอน ขอร้อง ซีวอนเองก้ใช่ว่าจะอยากทำแบบนั้น แต่เวลาที่ใกล้เข้ามา มันจะทำให้ทุกอย่างแย่ ร่างตรงหน้าที่เย้ายวนขนาดนี้ทำอย่างไรก้วางไม่ลงเช่นกัน เหมือนของเล่นใหม่ๆที่พึ่งซื่อมาอยากจะเล่นกับมันตลอดเวลา จนกว่าเราจะเบื่อ
ขอโทษนะ ซะวอนลดจังหวะให้ช้าลงใจหนึ่งตัวเองก็ไม่อยากจบง่ายๆแบบนี้ อีกใจก็เกรงว่าคนตรงหน้าจะไม่ไหว แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ซีวอนคิด ฮยอกแจกลับขยับร่างดึงซีวอนเข้าแนบชิดยิ่งขึ้นจนซีวอนตกใจ
อือ อา
ไม่นะฮยอกแจ หยุด พอเลิก ซีวอนผลักฮยอกแจออก เดินถอยออกมาและกลับไปใส่เสื้อผ้าของตัวเอง
นายเป็นคนเริ่มมัน แต่นายกลับไปจบมัน ฮยอกกแจก้มหน้า น้ำตาคลอดวงตาคู่สวย แต่ซีวอนก็ไม่สังเกตเห็น
เอ่อ นาย แต่งตัวเถอะ ซีวอนพูดพลางเดินไปเก็บเสื้อผ้าของฮยอกแจมายื่ให้ตรงหน้า ฮยอแจเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอาฆาต
นายจะไม่มีวันได้ตัวฉันอีก ฮยอกแจตะคอกดึงเสื้อของตัวเองจากมือของซีวอน และค่อยๆบรรจงใส่มันทีละชิ้น ไม่มองซีวอนอีกแม้แต่หางตา ต่างกับซีวอนที่จ้องมองฮยอกแจตบลดเวลาในขณะที่ใสเสื้อผ้าเหล่านั้น
ซีวอนจัดโต๊ะเก้าอี้ให้เข้าที่ ส่วนฮยอกแจก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองและเม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย
เมื่อเก็บสถานที่ๆตัวเองทำไม่เป็นระเบียให้คงที่เหมือนเดิม ซีวอนก็เรียกเพื่อนทั้งสองให้กลับเข้ามาในห้องดังเดิม
พวกแกสองคนทำอะไรกันวะเสียงดังออกไปข้างนอกเลย เพื่อนหนึ่งในสองคนโพล่งออกมา ซีวอนจ้องหน้าเพิ่นคนนั้นอย่างจะกินเลือดกินเนื้อทำให้มันสงบปากสงบคำลง
ไม่ต้องรู้ แล้วก็อย่าเสือก ปากด่าเพื่อน แต่สายตาจ้องมองไปยังฮยอกแจที่ไม่มีที่ท่าสนใจอะไรเลยซักนิด
เมื่อเพื่อนๆทยอยกันกลับมาที่ห้อง ทุกคนต่างก็ไม่ได้เอะใจอะไร และเรียนต่อไปอย่างปกติ
จนกระทั่งวิชาแรกของคาบบ่ายหมดลงเสียงออดที่ดังขึ้นทำให้นักรเยนหลายคนโล่งอกที่ครูออกไปซะได้ ฮยอกแจผุดลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปในทันที
เฮ้ยเด็กใหม่ จะไปไหนวะ เด็กชายคนหนึ่งในห้องทักขึ้น ฮยอกแจหันกลับมามองท่าทางเคืองนิดๆแล้วตอบคำถามไป
กลับบ้าน จะกลับด้วยรึไง คนที่ถามหน้าซีดและนั่งลงไป นักเรียนหญิงบางคนถึงกับตาเป็นประกายเมื่อเห็นท่าทางของฮยอกแจ แต่ผู้ชายไม่กี่คนกลับมองต่างออกไป รอยแดงๆที่อยู่ตรวซอกคอนั่น เสื้อที่ดูสวนใส่แบบลวกๆ หน้าตาที่เหมือทำกิจกรรมบางอย่างที่เสียเหงื่อ ทุกคนที่สังเกตเห็นต่างก้ยิ้มที่มุมปาก
อึก! ความรู้สึกที่ไม่ปกติ ความต้องการที่เมื่อเกิดแล้วมันจะไม่จบลงง่ายๆแม้หยุดแล้ว.... อารมณ์ที่ยังคงพลุ่งพล่านไม่ไม่ได้ดับลงตามเวลา
.....ไอ้บ้าซีวอนเอ้ย.....
To be con.
---------------------------------------------------------------
Story :: Fortoner Fix
Chapter :: 3 face
Acter :: Bom,Hyuk,Wom,Dong,Kang,Han,Min
---------------------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortoner Fix
คนที่ขาดความรัก แน่นอนว่าสิ่งที่คนๆนั้นต้องการจะมีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือความรัก
ฉันไม่ไหวแล้วฮยอกแจทรุดตัวนั่งลงบนพื้นอาการที่พยายามเก็บฝืนเอาไว้มันทำได้เพียงไม่นาน มือกุมหน้าท้องเอาไว้ อาการเหมือนคนปวดท้องธรรมดาๆแต่มันไม่ใช่แค่นั้น
ร่างที่ทรุดลงนั้นล้มลงนอนกับพื้นแทบจะไม่รู้สึกตัวอีกเลย
แกต้องสำนึกมัน สิ่งที่พวกฉันสอนให้คือวิธีการเอาตัวรอด คิดว่าจะมีใครเหลียวแลเด็กข้างถนนบ้านนอกๆคนนึงงั้นเรอะ!! น้ำเสียงเหยีบเย็นตะคอกด้วยความโมโห
แกพูดว่าอะไรนะ? พวกเรารังแกแกใช่มั้ย? ฮะๆๆๆ ใครจะเชื่อแกวะ ถุย! ชายฉะกรรคนหนึ่งด่าเขา และถ่มน้ำลายลงบนพื้นด้วยอาการรังเกียจ
เราแค่สอนแก แต่แกกลับไม่สำนึกบุญคุณ
ใช่ควรจะขอบคุรเราแล้วทำงานให้เราซะ!!
พวกเราอ่อนโยนและดีกับแกขนาดนี้แล้วแกจะทอดทิ้งพวกเราไปรึไง? ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าก้มลงมองร่างที่แทบจะสิ้นสติเพราะบาดแผลของฮยอกแจ เสียงที่ดังก้องคือข้อความต่างๆนานาที่ดูเหมือนจะรึกรากบุญคุณที่พวกเขามีต่อฮยอกแจ
พรุ่งนี้แกต้องทำงาน อย่าหนีอีกเลยฮยอกแจนี่เป็นชะตากรรมของแก ใครใช้ให้พ่อแม่แกทิ้งแกไปเล่า
แกต้องอยู่กับพวกเราไปจนวันตาย รู้มั้ย? ไอ้เด็กโง่เอ๋ย ฮยอกแจกัดฟันด้วยความโกรธ เรี่ยวแรงไม่มีเหลือ บาดแผลภายนอกมากมายตามเนื้อตัว มันไม่ได้ทำให้เจ็บมากเท่ากับหัวใจที่อยู่ข้างใน
เฮ้ย แก เอาไอ้เด็กนี่ไปเก็บไว้ห้องข้างบน มันรู้งานอยู่แล้วแค่ดื้อเท่านั้น วันนี้มีแขกกำลังอยากได้แนวนี้อยู่พอดี ให้มันรับแขกเลย
เอ่อ...แต่ว่าเจ้านายคับ มันร่อแร่ใกล้ตายอยู่แล้วนะครับ
เฮ้ยไม่ต้องห่วงน่าแกมาใหม่ไม่รู้ไร ไอ้นี่มันหนีเป็นร้อยๆครั้งแล้วก้โดนแบบนี้มาเป้นร้อยๆครั้งแล้ว ไม่ตายง่ายๆหรอก ดื้อแบบนี้แหละแขกชอบ
ร่างที่บอบช้ำของอยอกแจถูกลากขึ้นไปบนห้องชั้นบนสุด เรี่ยวแรงที่ไม่มีเหลือทำให้ไม่สามารถขัดขืนใดๆ ลูกน้องสองคนที่พาฮยอกแจขึ้นห้องไป อาบน้ำแต่งตัวให้เขา เตรียมตัวให้อยอกแจ..............รับแขกคนสำคัญ
ฮยอกแจค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นแรงที่หดหายเริ่มจะฟื้นฟูอีกครั้งเมื่อได้พัก พยายามดันตัวลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็พบว่า มือและขาถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยเชือกและกุญแจมือ ห้องกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา กระจกบนเพดานสะท้อนให้เห็นถึงเรือนร่างที่เกือบจะเปล่าเปลือย เสื้อผ้าที่ถูกสวมใส่ให้นั้นก็เหมือนกับไม่ได้ใส่
ให้ตายสิพวกบ้าเอ้ย! ฮยอกแจไม่ดิ้นเพราะรู้ดีว่าดิ้นไปก็พลอยเจ็บตัวเปล่าๆ
......แม่งเอ้ย! วันนี้ต้องเจออีกกี่คนวะ....... ความคิดที่เกิดขึ้นประจำทุกวัน ทุกครั้งที่ถูกบังคับให้เข้ามาอยู่ในห้องนี้ มันเหมือนบ้านอีกหลังของเขาเลยทีเดียว นอนที่นี่ อยู่ที่นี่ เพียงแต่ไม่ได้กินและพักผ่อนที่นี่เท่านั้น เพราะมันคือที่ทำงานที่หนึ่งที่คนเหล่านั้นสรรหามาให้ฮยอกแจ
บางครั้งอยู่ที่นี่ก็มีความสุข บางครั้งก็เฉยๆ บางครั้งก็ทุกข์ทรมาน แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนอยู่กับไอ้พวกนั้น ลูกค้าบางคนที่พวกมันหามาก็ยังพอมีดีอยู่บ้าง แต่........วันนี้ถูกจับมัดขึงไว้บนเตียง คงจะไม่ใช่คนที่พอใช้หรอก...
ฮึ่ม!! ต้องจำใจทำแบบนี้อีกนานแค่ไหน ฮยอกแจเกือบปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้นานไหลออกมาแต่พอเหลือเห็นกล้องที่ติดอยู่ทั่วมุมห้องก็หยุดคิดที่จะทำแบบนั้น อยากจะหนีจากที่นี่ไปให้ไกล พวกมันทำอะไรๆก็เลวร้ายไปหมดให้เขาใช้ร่างกายหากินยังไม่พอยังทำบ้าๆกับเขาไว้มากมาย
....วันนี้พวกมันจะทำไรอีก.... แต่ละวันคิดแค่นี้ จะให้เขาทำอะไรอีก? และก็คงต้องทำตามนั้น ไม่ใช่ไม่อยากเจ็บตัว แต่เพราะบางครั้งมันก็อดไม่ได้ที่ต้องทำ....เพราะมันเคยชินจนแทบจะเป็นนิสัย แทบจะเป็นส่วนหนึ่งของการมีชีวิต ใช้ชีวิต เพราะถูกปลูกฝัง ถูกทำให้เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ต้องการ
ประตูห้องถูกผลักออกช้าๆ ฮยอกแจไม่สนใจว่าคนที่เดินเข้ามาจะเป็นใคร แต่ที่แน่ๆคืนนี้ฮยอกแจคงต้องนอนกับคนๆนั้น.....
อ๊ะ..อาความรู้สึกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างร้อนของฮยอกแจ สัมผัสจากผ้าชุบน้ำที่ถูไปตามลำคอต้นแขนแผ่นอก ฮยอกแจเผลอส่งเสียงครางโดยไม่รู้ตัว ทำเอาคนที่คอยดูแลอยู่สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีชมพู
เอ่อ ... คงใกล้ตื่นแล้ว เราออกไปดีกว่าทันทีที่คิดว่าจะกลับออกไปแขนกลับถูกรั้งไว้ด็วยมือของใครบางคน
อือ...ไม่อย่าไป อยู่กับฉัน เสียงพูดที่แผ่วเบา ความร้อนที่ดั่งไฟแผดเผาต้องการให้ใครซักคนช่วยดับมัน ฮยอกแจค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆมองคนที่ทำให้เขาตื่นด้วยสายตาที่พร่ามัว
ฉัน...อยู่ที่ไหน ฮยอกแจยังคงกำมือคนๆนั้นไว้แน่น
เอ่อห้องพยาบาล ปล่อยมือผม เอ่อ ได้รึยัง ใบหน้าของคนตรงหน้าค่อยๆแจ่มชัดขึ้นทีละนิด แต่อาการที่ยังค้างคามันเบียดบังประสาทรับรู้หลายอย่าง
นายชื่ออะไร? ฮยอกแจถามคนๆนั้น
ซองมิน เด็กหนุ่มที่ชื่อซองมินก้มหน้าตอบคำถามของฮยอกแจ เขาไม่กล้ามองผิวเนียนของฮยอกแจภายใต้เสื้อผ้าที่สวมอย่างไม่เรียบร้อย ฮยอกแจเป็นคพยายามถอดมันออกตั้งแต่แรก ตั้งแต่ตอนที่เค้ายังไม่รู้สึกตัว ซองมินก็แค่เห็นว่าท่าทางไม่สบายจึงพามาส่วที่ห้องพยาบาลก็เท่านั้น
ห้องนี้ไม่มีคนอยู่เหรอ? ฮยอกแจถามพลางมองไปรอบๆห้อง
เอ่อไม่ วันนี้อาจายร์ลาซองมินตอบ ฮยอกแจมองหน้าซองมินยิ้มๆ
งั้นช่วยเอาผ้าชุบน้ำมาให้ฉันอีกได้ไหม? ตัวฉันร้อนมากเลย ฮยอกแจไม่พูดเปล่าดึงมือของซองมินมาแนบที่อกข้างซ้ายของตัวเอง มือของซองมินที่ถูกวางบนแผ่นอกภายในเสื้อของฮยอกแจที่ถูกถอดออกทำให้รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง ซองมินรีบชักมือกลับ
ได้ ดะ เดี๋ยวหามาให้ ซองมินเดินออกจากห้องไป ไม่กล้าหันกลับมามองฮยอกแจที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ กลัวคนๆนั้นจะรู้ว่าใจของตัวเองก็เต้นแรงเหมือนกัน
ฮยอกแจยิ้มนิดๆก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเดินสำรวจห้องพยาบาล เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่เลย จึงนั่งคิดบางอย่างอยู่บนเตียง
........เพียงแค่รอให้ซองมินกลับมาเท่านั้น
ซองมินเดินกลับเข้ามาที่ห้องพยาบาลมือทั้งสองข้างถือชามที่มีน้ำอยู่ครึ่งชามและผ้าขนหนูสีขาว เมื่อพ้นประตู และไม่เห็นว่าอยอกแจยังอยู่บนเตียงก็หันกลับจะเดินออกไปหากลับพบฮยอกแจยืนขวางอยู่ที่ประตู ก็ตกใจมากจนชามที่ถือมาหลุดมือ
เกร๊ง~~~
อ๊ะขอโทษ ที่ทำให้ตกใจ ฮยอกแจรีบก้มลงเก็บผ้าขนหนูกับชามช่วยซองมิน
เอ่อ..ไม่เป็นไร ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษมือของทั้งสองสัมผัสกัน อยอกแจกุมมือซองมินไว้อย่างตั้งใจ ทั้งคู่ยืนขึ้นพร้อมกันช้าๆ แล้วซองมินก็รีบดึงมือกลับไป
มือนายสั่นเหรอ?ฮยอกแจถามพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ซองมินยิ่งขึ้น
ปะ เปล่า ซองมินรีบปฏิเสธ
นายโกหกนะซองมิน ฮยอกแจเดินเข้ามาชิดกับร่างซองมินที่เบนสายตาไปทางอื่น ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีชมพู ตัวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็น
นายรู้สึก แบบนั้นกับฉันเหรอ? ฮยอกแจยกมือขึ้นจับที่หน้าอกของตัวเองแล้วหลับตา
เหมือนที่ฉันรู้สึกกับนายใช่มั้ย? ฮยอกแจลืมตาขึ้นช้าๆ ยกมืออีกข้าจับตรงหน้าอกซองมินที่หัวใจเต้นแรง
ซองมินหันมามองหน้าฮยอกแจอย่างตกใจและพุดไม่ออก
ล๊อคนะ ฮยอกแจก้มลงจูบซองมิน มือเอื้อมไปปิดล็อคประตู
..............
.....................
......นายจะไปเข้าใจอะไรกันซองมิน ความอ่อนโยนที่ฉันมีให้มันก็แค่เป็นสิ่งตอบแทนนาย แล้วก็ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน หึ ผู้ชายที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดน่ะต้องทำทุกวิถีทางแม้กระทั่งขายตัว! แบบไหนก็ต้องทำให้ได้ทั้งนั้น.....
เสียงที่ดังก้องอยู่ในสมองของตัวเอง ไม่ได้ทำอะไรเพื่อใครมาแต่แรก ทั้งหมดก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น
To be con
----------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 4 Foolish
Actors :: bom hyuk won dong han min
----------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ทำไมต้องการแบบนั้น?
มือของทั้งคู่ประสานกัน ซองมินไม่อาจต้านทานความรู้สึกที่ฮยอกแจมีได้ ทำได้เพียงไหลตามอารมณ์ที่ถูกฮยอกแจปลุกเร้าอย่างอ่อนโยน
เรียวลิ้นร้อนดูดรึงความหวานจากปากอิ่ม กลิ่นลมหายใจของทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงกันและกัน ร่างเล็กถูกผลักลงบนเตียงช้าๆ พร้อมกับมือของฮยอกแจที่ค่อยๆปลดกระดุมอีกฝ่ายทีละเม็ด ซองมินแทบจะลืมไปว่า คนที่เขากำลังปล่อยให้ทำตามใจนี้ เขายังไม่รู้ชื่อคนๆนี้เลยด้วยซ้ำ
ความนุ่มนวลที่ฮยอกแจใช้เป็นเครื่องมือล่อลวงให้ซองมินตกหลุมพรางที่ตัวเองสร้างไว้ใช้ได้ผลเป็นอย่างดี ร่างบนเบียดเสียดกับร่างที่อยู่เบื้องล่าง ซองมินเริ่มเคลิ้มตามจนหยุดไม่อยู่ ไม่นานเสื้อผ้าของคนทั้งคู่ก็ไม่เหลืออีกต่อไป
ฮยอกแจสร้างรอยจูบบนร่างของซองมินอย่างมีศิลป์ รู้ว่าตรงไหนที่จะทำให้คนตรงหน้าดูดีขึ้นเมื่อถูกพบเห็น รอยอยู่ที่ใดทำให้เกิดเสน่ห์ ที่ใดที่แสดงได้ถึงความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนไล้วนหน้าท้องสวยสอนให้ซองมินรู้จักความเสียวส่าน มือเรียวรัดรึงส่วนปลายของซองมิน ปลุกเร้าให้ร่างตรงหน้าส่งเสียงตามที่ตนเองต้องการ ไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนอะไรมากเพราะถึงยังไงคนตรงหน้าก้ต้องกลายเป็นของเขา ดังนั้นช้าๆได้พร้าเล่มงาน ฮยอกแจจะสอนให้ซองมินรู้จักความต้องการของตัวเอง
ซองมิน ฮยอกแจเรียกชื่อคนตรงหน้า ปลุกเร้ามากยิ่งขึ้นจนซองมินส่งเสียงออกมาอย่างมีความสุข
เรียกชื่อฉันซองมิน เรียกชื่อฉัน ฮยอกแจ
อา ฮยอกแจซองมินทำตามที่ฮยอกแจบอกอย่างว่าง่าย ทำให้คนสอนหัวเราะอย่างถูกใจเบาๆ
นายไม่เคยใช่มั้ย? ถามทั้งๆที่ตัวเองก็รู้แต่ก็จงใจแกล้งให้อีกฝ่ายอาย ปากถามแต่มือไม่ยอมอยู่นิ่งตรึงมือทั้งสองข้างของซองมินเอาไว้จนอีกฝ่ายไม่กล้าสบตา
อือ...ไม่ ฮยอกแจก้มลงสูดดมความหอมจากต้นคอขาวเรียวลิ้นลากสัมผัสจนซองมินร้องออกมาอย่างมีความสุข
อยากให้อ่อนโยนกับนายใช่มั้ย? ลมหายใจที่รดต้นคอถามซองมินอย่างยั่วแกล้ง
..อ่อนโยน ฉันต้องการแบบนั้น เหมือนถูกวางยาร่างเล็กยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการทุกอย่างอย่างไม่ขัดขืน หรือว่าสิ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่ต้องการแต่แรก
ได้ฉันจะอ่อนโยนกับนาย จะสอนให้นายรู้จักเซ็ก และรัก พูดจบมือเรียวก็สอดนิ้วเข้าเบิกทาง เสียงครางกระเส่าหลุดออกมาจากปากซองมินอย่างไม่ตั้งใจ สร้างความพอใจให้ฮยอกแจ
ฮยอกแจเคล้าคลึงส่วนนั้นให้ซองมินเกิดความต้องการมากขิ้นสะโพกสวยแอ่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว มือสวยจิกกำผ้าปูที่นอนจนผ้ารื้อจากเตียง ฮยอกแจเริ่มสอดนิ้วเพิ่มเร่งความต้องการของซองมินเพิ่มจังหวะเร็วขึ้น จนอีกฝ่ายแทบทนไม่ไหว
อา ฮยอกแจ ได้โปรด เสียงเรียกร้องของซองมินเกิดขึ้นตามมาเมื่ออยอกแจแกล้งถอนนิ้วเรียวออกมา
ได้สิ ให้อย่างที่นายต้องการซองมิน แต่นายต้องเรียกชื่อของฉันดังๆ ฮยอกแจมองเงาที่ลอดผ่านช่องประตูด้านล่าง ไม่บอกก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร และรู้ด้วยว่าทำไมจึงไม่ยอมจากไปหรือหยุดเขา
ฮยอกแจลากลิ้นเร้าอารมณ์ร่างบางให้ส่งเสียงครางดังยิ่งขึ้นอย่างจงใจ แทรกแก่นกายเข้าสู่ช่องทางรักของซองมินอย่างอ่อนโยน เรยีกชื่ออีกฝ่ายให้ทำตามตนเอง
ซองมิน เรียกชื่อฉันถ้านายมีความสุข ฮยอกแจควบคุมให้ร่างเบื้องล่างตกเป็นของเขาทำตามที่เขาต้องการ สะโพกสวยของซองมินแอ่รับกับจังหวะของฮยอกแจอย่างรู้ความ
อา ฮยอกแจ มือสวยจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนแทบขาด ฮยอกแจเร่งจังหวะมากยิ่งขึ้น สนองความต้องการของตัวเองและคนตรงหน้าที่บัดนี้เร่าร้อนดังไฟ
เสียงเร่งเร้าให้ฮยอกแจปรนเปรอความสุขให้นั้นทำให้อีกฝ่ายพอใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นท่าทางการเดินไปมาอย่างร้อนรนของคนที่อยู่หน้าประตู
.....อิจฉารึไง หึ.... ความคิดสะใจโลดแล่นเข้ามาในสมอง ร่างกายที่แทรกผสานเป็นหนึ่งเดียวกับซองมินล่อให้ร่างสวยตรงหน้าหลงรักตัวเขาและเซ็กของเขา
อ๊ะ อา ซองมิน ดึงต้นคอฮยอกแจลงมาเพื่อจูบ ความเร่าร้อนที่ไม่อาจหยุดได้นั้น เกิดขึ้นและเผาผลาญไปกับหยาดเหงื่อของทั้งคู่ คนที่ดูเหมือนจะจืดชืดในความคิดของฮยอกแจแต่เมื่อถูกปลุกเร้ากลับร้อนแรงได้ถึงเพียงนี้
ร่างสวยแอ่นสะโพกตอบรับจังหวะที่รุนแรงขึ้นอย่างไม่กลัวเกรงยังกับว่าต่างฝ่ายต่างมีความต้องการไม่สิ้นสุด บทรักยาวนานที่ดุดกลืนเรี่ยวแรงของทั้งคู่มากมายจนแทบจะหมด
อา ซองมิน ฮยอกแจครางเมื่อรู้ว่าทั้งคู่ใกล้จะถึงจุดหมาย จุดหมายของอยอกแจที่ถูกทำให้ความรู้สึกต่างๆคั่งค้าง จุดหมายของซองมินที่เป็นใบเบิกทางรักในขั้นแรกและครั้งแรกของเขา
ฮยอกแจปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นบนร่างสวยอย่างจงใจ ซองมินที่เหนื่อยล้าและอ่อนแรงก็หัวเราะกับตัวเองและสิ่งที่เกิดขึ้น
ฮะๆๆ ฮยอกแจ นายทำอะไรกับฉันเนี่ย ท่าทางเขินๆกับตัวเองที่ลืมตัวไปมีอะไรกับฮยอกแจนั้น เป็นความรู้สึกแปลกใหม่แต่ก็ทำให้รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคย
นายชอบมันละสิ ฮยอกแจแจถามและหอบไปด้วย ไม่เคยทำอะไรเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนอาจเป็นเพราะความร้อนแรงของคนตรงหน้าที่เริ่มมีมากขึ้นๆจนเขารู้สึกได้ ฮยอกแจก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มดูดรึงความหวานแลกเปลี่ยนความชุ่มชื้นและร้อนแรงของกันและกัน
ฉันไม่เคย รู้สึกแบบนี้ ซองมินเปรยออกมาเมื่อฮยอกแจเริ่มโลมเลียหน้าอกของเขาอีกครั้ง มือสวยลูบไล้แผ่นหลังอีกฝ่ายอย่างมีความสุข
ก็เพราะฉันทำให้นายรู้สึกได้ไง ถึงจะครั้งแรก แต่ก็ใช่ย่อยนะ ฮยอกแจกล่าวชมจากใจ
ควรดีใจใช่มั้ย? ซองมินถามยิ้มๆ
นายทำแบบนี้กับคนอื่นด้วยใช่มั้ย? ดวงตาคู่สวยมีแววเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
นายอย่ามาจริงจังกับฉันเลย ฉันทำให้ใครมีความสุขไม่ได้หรอก ฮยอกแจลุกขึ้นนั่งหันหลังให้ซองมิน ซองมินรีบลุกขึ้นกอดฮยอกแจ
ไม่ นายอย่าบอกฉันแบบนี้ ฉันไม่แคร์ว่านายจะเป็นยังไงแต่นาย...ทำให้ฉันรัก ซองมินพูดคำที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะพูดออกมา ตกใจเช่นกันกับคำพูดของตัวเองแม้จะพูดไม่คิดแต่การกระทำของตัวเองก็พอจะสื่อให้รู้ว่าคนตรงหน้าแย่งหัวใจเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว
รอยยิ้มมุมปากของฮยอกแจค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีหน้าอาลัยอาวรณ์ ฮยอกแจหันมาหาซองมินและกอดตอบ
งั้นนายต้องทำเพื่อฉัน ฉันถึงจะ......ยอมคบกับนาย ซองมินรีบพยักหน้ากอดฮยอกแจไว้แน่น เขาต้องการทำทุกวิธีทางที่จะได้ใจของคนๆนี้เช่นกัน ไม่ว่าจะยังไง คนที่สอนให้เขารู้จักรักและเซ็กคนนี้จะต้องเป็นของเขา
ทุกอย่าง ฉันจะทำอย่างที่นายต้องการทุกอย่าง มือสวยกระชับอ้อมแขนมากขึ้น อ้อมกอดที่อยากแสดงความเป็นเจ้าของ ครั้งเดียวที่ทำให้หัวใจกลายเป็นของฮยอกแจไปตลอดกาล
งั้นฉันจะให้รางวัล ฮยอกแจผลักร่างสวยลงบนเตียงอีกครั้งบทรักกาพย์ที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น...
อีกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ยอมไปไหน จิตใจที่ว้าวุ่นสับสนกับคำพูดที่ก้องอยู่ในหัวของซีวอน
........นายจะไม่มีวันได้ตัวฉันอีก......
To be con.
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 5 Forest
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
มีคนบอกว่าหัวใจไม่ใช่สมองที่คิดจะรักก็รัก คิดจะเลิกก็เลิกได้โดยง่าย
รู้สึกแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็น ถึงแม้ว่าคนที่ทำให้รู้สึกแบบนี้จะไม่สนใจใยดีอะไร แต่ก็ทำให้ซีวอนแน่นหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่เรียกว่า หวง เป็นอย่างนี้นี่เอง
สุดท้ายแล้วเขาก้ต้องเป็นคนที่เดินจากไป รู้สึกเหมือนโดนของของแข็งบางอย่างทุบเข้าที่หัว เป็นเพราะตัวเขาทำตัวเองเองใช่มั้ย? ทำให้ฮยอกแจค้างคากับความรู้สึกที่ตัวเขาเป็นคนเริ่ม ปล่อยให้อีกฝ่ายไปมีอะไรกับคนอื่นจนได้ คิดว่าตามมาเพราะอยากจะขอโทษแต่กลับเห็นเป็นอย่างอื่น มันรู้สึกเจ็บแปลบข้างในอย่างที่ไม่เคยเป็น
ลูกบิดประตูถูกหมุนออกช้าๆและประตูก็เปิดออก ฮยอกแจเดินออกมาคนเดียว เมื่อเห็นสีหน้าของซีวอนก็ดูเหมือนจะรู้สึกสะใจเล็กๆที่ทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้าอย่างนั้น มือแกร่งเอื้อมมือจะรั้งแขนฮยอกแจไว้แต่ซองมินก็เดินตามออกมาพอดี
ฮยอกแจ เจอกันพรุ่งนี้นะ ซองมินอมยิ้มออกมาจากห้องพยาบาลกอดแขนอีกฝ่ายไว้แน่น
เอ่อ.. ซีวอนตะกุกตะกักเมื่อถูกพบ พูดอะไรไม่ออกจึงตัดสินใจเดินเลี่ยงออกไป
หึ ก็แค่ติดใจฉัน เสียงพูดพึมพำคนเดียวทำให้ซองมินสงสัย
มีอะไรเหรอ ฮยอกแจ
ไม่มีอะไรหรอกเพื่อนห้องเดียวกัน นายกลับบ้านเถอะฉันเองก็ถึงเวลากลับแล้วเหมือนกัน ฮยอกแจบอกพร้อมกับจูบลาซองมินที่หน้าห้องพยาบาล
.จริงๆแล้วมันก็น่าสนุกดีนะ..... ฮยอกแจยิ้มกับตัวเอง ไม่เคยสนุกแบบนี้มาก่อนแกล้งปั่นหัวคนอื่นเล่น ทำให้แต่ละคนตกหลุมพรางที่ตัวเองวางไว้ แผนที่เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างหมากที่ฮยอกแจเริ่มสร้างเพิ่มขึ้นทีละตัว ทีละตัว
ซ่า.... เสียงน้ำสาดกระทบกับผิวเนียน ฮยอกแจมองดูร่างกายที่มีร่องรอยมากมายและเริ่มจางลงเรื่อยๆ สิ่งที่แปลกที่สุดในร่างกายของเขาก็คือผิวนี่แหละ ไม่ว่าจะเกิดบาดแผลหรือร่องรอยใดๆมากแค่ไหนมันก็จะจางหายไปเมื่อผิวของเขาสัมผัสกับน้ำ
ฉัน เหนื่อยรึยังนะ ร่างสูงเอนตัวลงในอ่างอาบน้ำช้าๆ อุ่นดีสำหรับน้ำในอ่างแต่ทำไมในหัวใจมันถึงเย็นยะเยือกมากขนาดนี้ หัวใจของเขาทำด้วยอะไรกันนะถึงใจไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งที่ตัวเองทำแม้แต่น้อย เคยสำนึกผิดบ้างมั้ยนะ?
.....ฉันเจอเรื่องเลวร้ายมามากกว่านี่ ทุกคนก็แค่รู้สึกตามฉันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น....
คนที่เหมือนกับปีศาจร่างกายที่เหมือนต้องคำสาป ความต้องการที่ไม่มีวันหมดสิ้น เพียงเพราะถูกให้กำเนิดมาในช่วงเวลาที่ไม่ควร....
คำว่า เจ้าของ ใช้ได้กับคนที่ยอมให้เป็นเจ้าของเท่านั้น
นายเคยเจ็บมั้ย? คำถามแปลกๆหลุดออกมาจากคนที่นั่งครุ่นคิดอยู่โซฟาเนิ่นนาน
เคย ถามทำไม?ร่างสูงที่เดินเข้ามาให้ห้องนั่งเล่นตอบ
ฉันอาจจะกำลังเจ็บอยู่ก็ได้ ฉันไม่รู้ เหมือนมันเจ็บ
แต่ถ้านายเจ็บฉันก็จะเจ็บด้วย เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆเจ้าของคำถามนั้นและตอบคำถามด้วยความห่วงใย
ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นมือทั้งสองที่กำแน่นสั่น
เกิดอะไรขึ้นกับนายซีวอน
ฮันคยองฉันขอโทษ ฉันรู้สึกรักใครบางคนที่ไม่ใช่นาย
................. จะให้คิดยังไง บอกว่าช๊อค อึ้ง หรือคำพูดใดๆมาบอกถึงความรู้สึกเมื่อได้ยินคำนี้ คนที่อุตส่ารอให้ซีวอนเป็นฝ่ายเลือกเขา แต่ซีวอนกลับบอกเขาว่า รักคนอื่น
นายล้อเล่นใช่มั้ย? ฮันคยองพยายามประคองเสียงของตัวเองให้มั่นคง ซีวอนซุกหน้าลงบนมือทั้งสองข้างของตัวเองด้วยความสับสน
ไม่ ฮันมันเป็นเรื่องจริง ซีวอนพูดด้วยเสียงสั่นๆ เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่ารู้สึกแบบนี้ได้ยังไง แต่เท่าที่รู้คือ ไม่อยากเห็นฮยอกแจมีอะไรกับคนอื่น
นาย... ฮันคยองพูดอะไรไม่ออกสมองมันมึนไปหมด หัวใจก็รู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ซีวอนกำลังจะไปจากเขาจริงๆแล้วสินะ
บางสิ่งที่กำลังจะเริ่มต้น มันอาจจบลง แม้ไม่ทันได้เริ่ม
นายคงไม่คิดกลับไปใช่มั้ย? ทงแฮเอ่ยถามขึ้น
กลับ ถูกพ่อขอร้องมา คิบอมตอบสีหน้าเรียบเฉย ทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้าไม่พอใจ
ทำไมไม่เรียนต่อที่นี่เลย ทงแฮถามทำหน้างอ งอนที่คิบอมไม่ยอมอยู่ต่อ
ฉันเองก็ไม่ได้อยากกลับไปนักหรอก คิบอมตอบหันมามองคนรักอย่างอ่อนใจ
นายอยากไปจากฉันละสิ ทงแฮแกล้งบีบน้ำตาให้อีกฝ่ายสงสาร
อืม คิบอมตอบตรงๆ
คิบอม!! ดวงตาคู่สวยลุกวาวเค้นความจริง
ล้อเล่น คิบอมแกล้งยิ้มให้อีกฝ่ายตกใจ
คนบ้า ห้ามล้อเล่นแบบนี้อีกนะ ทงแฮทำท่าจะร้องไห้จริงๆแค่คิบอมกลับไม่มีทีท่าว่าจะง้อ
หึ นายไม่ตามฉันกลับไปรึไงคิบอมถามลองเชิงให้อีกฝ่ายคิดหนัก
ไม่ นายจะกลับมาที่นี่ใช่มั้ย? ทงแฮตอบเป็นคำถาม
ไม่อ่ะ
คิบอม จะให้ไปกับนายเหรอ? ใบหน้าคนรักจริงจังจนทำให้ทงแฮกลัวว่าถ้าล้อเล่นอีกตัวเองจะเป้นฝ่ายถูกโกรธแทน
ฉันอยากให้นายอยู่ข้างๆตลอดเวลา คิบอมหันมาสบตาทงแฮสื่อความหมายผ่านสายตาตอกย้ำคำพูดของตัวเอง
แต่ พ่อนาย
ถ้านายรักฉันทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้นอกจากนายอยากเป็นฝ่ายเลิกเอง คิบอมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป่าต่อไม่ยอมพุดอะไรอีก
นายชอบเอาแต่บังคับนี่ แบบนี้มัน..
ไม่ยุติธรรมงั้นสิ เราเลิกกันมั้ยล่ะ นายจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องฉันอีก
ไม่ ไม่นะฉันจะตามนายกลับไป ทงแฮรีบถลาเข้ามากอดแขนคนรักไว้ ยังไงก้ไม่ยอมสูญเสียไปเด็ดขาด
เพียงแค่สบตาก็รู้สึกและเข้าใจ สิ่งนั้นคือ...?
ที่นั่งตรงนั้น ใครเหรอเห็นว่างหลายวันรึว่าไม่มีคนนั่งฮยอกแจเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งข้างๆ ที่นั่งว่างเปล่าที่ดูเหมือนจะมีเจ้าของแต่ก็ไม่เห้นว่าเจ้าของที่นั่งนั้นจะกลับมาครอบครองมันสักที
มีแต่ไปอยู่อเมริกาน่ะ ลูกผอ.เดี๋ยวก็คงกลับมามั้งใกล้สอบแล้วนิ เพื่อนคนนั้นตอบ
เหรอ
ถามไมอ่ะ สนใจเหรอ เพื่อนอีกคนถามอยอกแจแววตามีเลสนัย
เปล่าก็แค่อยากรู้ ฮยอกแจบอกปัดไปเพราะไม่อยากยุ่งยาก
เฮ้ย!ตายยากชิบ พูดถึงก็กลับมาทันทีเลย
หืมฮยอกแจหันไปมองตามเสียงของเพื่อน
เอ้านั่งที่ๆ มีนักเรียนใหม่อีกคนนะ เดี่ยวครูจะให้แนะนำตัวเอง อาจารย์เรียกให้นักเรียกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
ฮยอกแจเดินกลับไปนั่งที่แต่สะดุดบางอย่างจึงก้มลงเก็บมันขึ้นมา
เฮ้ยหลีกดิ ขวางทางฉันฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนที่บอกให้เขาหลีกทาง คิบอมมองหน้าฮยอกแจเช่นกันชั่วขณะที่ทั้งคู่สบตามันเป็นเพียงแว๊บเดียวเท่านั้นแต่ทั้งสองคนกลับรู้สึกอะไรบางอย่าง
เฮ้ย ฮยอกแจมานี่เสียงเรียกของซีวอนที่เรียกให้ฮยอกแจกลับไปนั่งที่ทำให้คนทั้งคู่หันตามเสียงนั้นไปและฮยอกแจก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง
สวัสดีครับ ผมย้ายมาจากอเมริกาเป้นเพื่อนของคิบอมชื่อ อี ทงแฮ ครับ แนะนำตัวเสร็จทงแฮก็เดินมาหาที่นั่งซึ่งจริงๆแล้วที่นั่งในห้องเต็มหมดแล้ว
อ่า....ไม่มีที่นั่งอ่ะคิบอม
งั้นนายนั่งที่ฉันไปแล้วกันเดี่ยวฉันไปหาโต๊ะเก้าอี้ตัวใหม่มาเพิ่ม
ไม่เห็นต้องไปหาเองเลยนี่
เอาน่าเรื่องแค่นี่ทำเองก็ได้ อาจารย์ครับขออนุญาตครับ
อาจารย์ครับขออนุญาตครับ ทงแฮมองตามเสียงนั้นเห็นฮยอกแจลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้ว แต่คนที่คิดมากกลับเป็นซีวอนที่เลิกลั่กทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่นั่งของตัวเอง
....บ้าจริง ฮยอกแจตามเจ้านั่นไปแน่ๆ.... จิตใจที่กังวลและร้อนรนนั้น ซีวอนอยากจะตามไปใจแทบขาดแต่กลับไม่กล้าลุกขึ้นตามไป เพราะอะไร? เขาไม่ใช่เจ้าของไม่มีสิทธิ์และเป็นคนปล่อยฮยอกแจไปเองแต่แรก จึงไม่มีสิทธิ์จะรั้งฮยอกแจไว้ในตอนนี้
มือเรียวลากปลายนิ้วบนสัมผัสหยาบๆของกำแพงเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินที่ทอดยาวเชื่อมกับอีกตึกอย่างไม่ใส่ใจอะไร
ทำไมไม่ไปเข้าเรียน
หืม ก็เห็นนายออกมา
เลยตามออกมางั้นสิ
อืม นายไม่ชอบเหรอ?
ใช่!ไม่ชอบ
ไม่ชอบให้ตามออกมาเหรอคิบอม
อย่ามาเรียกชื่อฉัน ฉันไม่รู้จักนาย
แต่นายจะรู้จักฉัน มือเรียวดึงมือคิบอมให้เดินตามไป ไม่ยากทำแบบนี้รู้ดีว่าอีกฝ่ายเชิญชวนตัวเอง แต่ว่าสายตาที่ดึงดูดนั้นก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะหลงใหลและเดินตามแรงฉุดเพียงเล็กน้อยของฮยอกแจไป
ประตูห้องเก็บของถูกปิดลงคนที่ล๊อคมันเอาไว้ก็ยังคงเป็นคนเดิม ห้องที่อึมครึมไปด้วยกลิ่นไม้เก่าๆของโต๊ะเรียนที่ใช้แล้ว เสียงสว่างเพียงน้อยนิดที่ลอดช่องลมเล็กผ่านเข้ามา ขนาดของมันก็ไม่ได้คับแคบอะไรแต่สิ่งของที่อยู่ภายในทำให้มันดูคับแคบและบรรยากาศก็ดูอึดอัด
ยังไม่เคยในที่แบบนี้ใช่มั้ย?มือเรียวลากไล้สัมผัสแผ่นอกอีกฝ่ายหยอกเย้าและหลุกเร้าให้เกิดอารมณ์ร่วม
ไม่ มันสกปรกคิบอมตอบอย่างไม่ใส่ใจเพราะจริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ปัญหา
คิบอมถอดเสื้อนายออกเถอะเดี๋ยวเปื้อนเอาฮยอกแจยิ้มก่อนจะปลดกระดุมเสื้อคิบอมออกทีละเม็ด คิบอมจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งเงียบ
อือ...คิบอม ฮยอกแจแกล้งเรียกชื่อคิบอมด้วยเสียงที่ยัวยวน เสื้อคิบอมถูกถอดวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ มือเรียวแกล้งสัมผัสกางเกงที่ยังไม่ทำอะไรให้บางอย่างที่อยู่ภายใต้กางเกงนั้นแข็งตัว
นายจะอยู่นิ่งๆแบบนี้จริงๆเหรอ? ฮยอกแจแกล้งถามมืออีกข้างค่อยๆลูบไล้ต้นคอคิบอม คิบอมยังคองมองฮยอกแจนิ่งเหมือนยั่งเชิงความคิด
ทำไม? คิบอมถามฮยอกแจ
แค่ต้องการ....ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล มันแค่เซ็กคิบอมไม่ใช่ความรักคำตอบของฮยอกแจทำให้คิบอมยิ้มนิดก่อนจะพูดบางอย่าง
แปลว่านายไม่แคร์ที่จะมีอะไรกับฉันใช่มั้ย?
อืม...แค่ทำตามความต้องการของเรา ฉันต้องการนาย ฮยอกแจมองแผ่นอกขาวของคิบอมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายที่คิดว่าได้คำตอบกับตัวเองแล้ว
ได้ถ้านายต้องการ คิบอมกดริมฝีปากหนักๆลงบนเรียวปากบางอย่างเร่งร้อน มือแกร่งถอดเสื้อฮยอกแจออกอย่างชำนาญ ไม่ใช่คนที่เขารักไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนแค่สนองความต้องการของอีกฝ่ายได้เป็นพอ และอีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว
อือ เสียงครางอย่างพอใจของฮยอกแจที่ยั่วอีกฝ่ายสำเร็จ แค่เกมเกมหนึ่งที่ไม่ว่ายังไงเขาก็ชนะทุกคนได้อย่างไม่ยากเย็น
มือเรียวลูบไล้ต้นคอขาวของคิบอมอย่างเสน่หาไม่สนใจว่าเวลานี้จะเกิดอะไรขอแค่ชนะเกมนี้เป็นพอ กางเกงฮยอกแจถูกปลดออก มือแกร่งไม่ปลุกเร้าเนิ่นนานเพราะรู้ว่าไม่จำเป็นใดๆเมื่อคนทั้งคู่ต่างรู้ความต้องการของอีกฝ่ายก็เพียงแค่ทำตามที่เขาต้องการ
คิบอมรุกเร้าช่องทางรักฮยอกแจอย่างรวดเร็วริมฝีปากปิดกั้นเสียงครางฮยอกแจเอาไว้ ใครจะยอมให้ได้ใจได้ทุกเรื่อง คิบอมจะไม่ปล่อยให้ฮยอกแจหลุดเสียงครางออกมาสักแอะ ต้นขาวเรียวถูกกระแทกรุนแรงหลายครั้งจังหวะที่เร่งเร้าอย่างเก่งกาจแทบจะไม่เชื่อว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยความรุนแรงเร่าร้อนจะมากมายถึงเพียงนี้ แต่ก็ตามที่คาดไว้คนที่ถูกชะตาคือคนที่เลือกได้อย่างถูกต้องแม่นยำที่สุด
อือ..อืม.. เสียงที่ถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากร้อนไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้ เรียวลิ้นของทั้งคู่พัวพันกระหวัดดังต่อสู่กันอยู่ในช่องปากที่เต็มไปด้วยความหวานและเร่าร้อน นิ้วเรียวจิกลงบนแผ่นหลังคิบอมสุดแรงโต๊ะไม้เก่าๆที่ใช้แทนเตียงเสียงดังเหมือนกับจะหักครืนลง จังหวะที่เร่าร้อนของทั้งคู่ประสานกันเป็นอย่างดี
สะโพกของร่างบางแอ่นรับจังหวะคิบอม เกมรักที่ฮยอกแจคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะแน่ๆอาจจะไม่เป็นตามนั้น ฮยอกแจถูกแระกดของคิบอมผลักให้หันหลังมาทางเขา ฮยอกแจถูกดตัวลงบนโต๊ะไม้แนบแน่น
อา คิบอม คิบอม คิบอมปล่อยให้ฮยอกแจส่งเสียงได้อย่างใจอยาก และตัวเองก็เร่งเร้าจังหวะจากด้านหลังสะโพกสวย
นายแพ้รึเปล่าเนี่ยฮยอกแจ แฮ่ก คิบอมถามและหอบเมื่อตัวเองรู้ว่าใช้เรีย่วแรงกับฮยอกแจเยอะเกินไป
อา นายไม่คิดงั้นหรอก คิบอม ฮยอกแจหันข้างมาตอบและครางไปด้วยในขณะเดียวกัน
นายแพ้ต่างหากคิบอม นายหมดแรงแล้ว ฮยอกแจแกล้งหัวเราะให้คิบอมโกรธ
พูดอะไรของนาย คิบอมเร่งจังหวะแรงขึ้น แรงกระแทกทำให้ต้นขาเนียนที่เสียดสีกับโต๊ะของฮยอกแจเป็นรอยมากขึ้น
อา แรงอีก ฮยอกแจเรียกร้องให้คิบอมเร่งจังหวะมากขึ้นจงใจให้อีกฝ่ายหมดแรงก่อน แต่คิบอมกลับทำตามที่ฮยอกแจต้องการโดยลืมนึกไปว่าฮยอกแจนั้นเพียงแค่แกล้งยั่วเขาเท่านั้น
เมื่อคิบอมใกล้จะถึงจุดหมายฮยอกแจก็แกล้งผลักดันร่างสูงออกแต่คิบอมก็ไม่ยอมถอย
ทำอะไรของนาย คิบอมถามอย่างไม่เข้าใจ
พอเถอะนายเหนื่อยแล้ว ฮยอกแจเมื้อมือแตะสะโพกคิบอมอย่างจงใจแล้วดันออกช้าๆ
นายจะทำอะไรเนี่ย?คิบอมถามงงๆ
ก็ตาฉันช่วยนายไง ฮยอกแจดันร่างคิบอมนอนลงกับพื้น พื้นที่คิบอมบอกว่าสกปรก อยอกแจโลมเลียแผ่นอกขาวของคิบอมปลุกเร้าให้อีกฝ่ายเกิดความต้องการ
คิบอม นายต้องการฉันมั๊ย? ฮยอกแจแกล้งถาม เรียวลิ้นร้อนเลียวนรอบหน้าท้องแกร่ง
อือ...ฮยอกแจ ต่อทีเถอะน่า อย่าเล่นอยู่เลย ทันทีที่คิบอมขอร้อง เรียวลิ้นร้อนก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที ฮยอกแจลากลิ้นสัมผัสแก่นกายของคิบอมอย่างจงใจ ลิ้นอุ่นร้อนกระหวัดปลุกเร้าอารมณ์ของคิบอมให้พลุ่งพล่าน มือหนากดศีรษะของฮยอกแจขึ้นลงตามจังหวะที่ตัวเองต้องการ ฮยอกแจยอมให้คิบอมสนองความต้องการอย่างง่ายดายเพราะขั้นต่อไปยังไงก้ต้องเป็นของฮยอกแจ
อา คิบอมครางเบาๆเมื่อรู้สึกมีความสุขกับสัมผัสที่ฮยอกแจมอบให้
ฮยอกแจลูบไล้หน้าท้องแกร่งของคิบอมกดรั้งลงไปเพื่อปลุกเร้าอีกฝ่ายให้มากกว่าเดิม สะโพกสวยยกตัวขึ้นอย่างรู้หน้าที่ฮยอกแจสอดใส่ความเป็นชายของคิบอมในช่องทางรักของตัวเอง และเป็นฝ่ายนำเกมรักให้โลดแล่นตามที่ตัวเองต้องการ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างมีความสุขมือเรียวลูบไล้หน้าท้องแกร่งอย่างเร้าอารมณ์
อา คิบอม ริมฝีปากบางเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างลืมตัว สร้างอารมณ์เย้ายวนต่อคิบอมยิ่งนัก เสียงของทั้งคู่ประสานกันเป็นเสียงที่เกิดจากความสุข
คิบอมดึงรั้งใบหน้าหวานลงมาจูบกดร่างบางลงบนพื้นพรมจูบแผ่นหลังขาว สอดใส่ความเป็นชายของตัวเองอีกครั้ง เปรียบดังการต่อสู้ที่ดุเดือดของทั้งคู่ที่ต่กรกันอย่างไม่หยุดยั้ง
นายสวย ฮยอกแจ คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างจงใจแกล้งให้อีกฝ่ายเคลิ้มตามจังหวะของตัวเอง สัมผัสที่อ่อนโยนยิ่งกว่าในคราแรกทำให้ฮยอกแจเผลอไผลโดยไม่รู้ตัว ต่างฝ่ายต่างหลงใหลในเรือนร่างของกันและกัน ฮยอกแจเงยหน้าหันข้างให้รียวลิ้นของคิบอมสัมผัสกันและกดรั้งริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน
อืม.. ต่างฝ่ายต่างดูดกลืนความหวานของกันและกัน คิบอมปล่อยน้ำรักภายในร่างของฮยอกแจแสดงความเป็นเจ้าของ อยอกแจคือของๆเขา คือคนของคิบอมแล้ว
นายต้องเป็นของฉัน คิบอมบอก และไม่ยอมให้ฮยอกแจเอ่ยปากตอบปฏิเสธหรือตกลงใดๆ รีบปิดกั้นทุกคำพูดของอีกฝ่ายด้วยปากร้อนของตัวเอง
อือ ร่างกายที่ไม่ยอมขัดขืน ไม่อยากขัดขืนและยินยอมด้วยตัวของมันเอง ไม่ใช่สมองที่สั่งการแต่ร่างกายนั้นตอบสนองด้วยตัวมันเอง
ฉันจะทำให้นายเป็นของฉัน คิบอมถอนริมฝีปากเอ่ยบอกฮยอกแจที่ยิ้มยั่วแทนคำท้าทาย เรียวลิ้นของร่างบางเหนี่ยวรั้งให้ร่างของคิบอมแทรกกายเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง และผลของมันก้คือทั้งคู่แพ้...ในเกมนี้ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ผลของมันได้ด้วยร่างกายของตัวเอง
To be con.
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 6 for
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ทั้งคู่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่มีสิ่งหนึ่งที่คล้ายคลึงกันจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งเดียวกัน
คิดว่าจะทำแบบนี้ไปได้เรื่อยๆรึยังไงกัน? น้ำเสียงเดียดฉันท์และความรู้สึกรังเกียจที่มีต่อภาพที่เห็นแสดงออกอย่างชัดเจน
ทำไมล่ะ นายอยากจะแยกเค้างั้นสิ คนที่เฝ้ามองอยู่เบื้องหลังเอ่ยขึ้น
ทำไมซีวอนถึงหลงมันได้ขนาดนั้น ไม่เห็นจะมีอะไรดี ปากก็พูดดูถูกไปอย่างนั้น แต่ใจจริงก็รู้ดีว่าภาพของคนตรงหน้าที่ฉายอยู่บนจอไม่ใช่อย่างที่ตัวเองพูดเลย
โธ่ฮัน อย่าคิดมากเลยเก่งแค่ไหนก็ต้องเลิกราไปอยู่ดี เราก็แค่เฝ้ามองไปเรื่อยๆก็พอ
ปากนายก็พูดได้นะ ว่าแต่นายก็ติดใจมันอีกคนไม่ใช่เหรอ? เก่งกว่าฉันมากรึไง น้ำเสียงที่เย็นชาไม่ได้แสดงออกถึงความหึงหวงเลยแม้แต่น้อยทำให้สีหน้าของผู้ที่ได้ยินเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมากอดรอบคอคนรักอย่างออดอ้อน
แต่ที่ฉันทำไปก็เพื่อนายนะ ฮันคยอง ไม่ดีเหรอ? เรียวปากอิ่มเผยอขึ้นจุมพิตร่างสูงตรงหน้าที่ยินนิ่ง
อือ.....มีอารมณ์ร่วมหน่อยสิฮนคยอง ร่างเล็กเอ่อยเบาๆ สะโพกสวยขยับเข้ามาชิดร่างสูง คนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจร่างเล็กตรงหน้าก็มีปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปทันที
ฮันคยองไม่ได้อ่อนโยนกับคนตรงหน้ามากนัก ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มแรงๆถึงมันจะไม่ใช่ความรักแต่ในบางครั้ง เซ็กส์ ก็เป็นอีกหนึ่งทางออกของการระบายอารมณ์ของฮันคยอง
คิดว่าเป็นซีวอนก็ได้นะ ถ้านายโกรธเค้า...ก็ทำโทษฉันแทนเถอะ มืออวบอิ่มลูบไล้ต้นคอฮันคยองอย่างบางเบาเร้าสัมผัสของคนตรงหน้าให้พลุ่งพล่าน
พูดมากน่า ซองมิน!! ฮันคยองประทับริมฝีปากหนาลงบนปากอิ่มปิดกั้นคำพูดที่เขาไม่ต้องการได้ยิน สัมผัสจากร่างเล็กแกล้งยั่วเย้าให้อารมณ์ของเขาไหลไปตามความต้องการของร่างเล็ก มือแกร่งถอดเสื้อสูทของตัวเองออกไปพร้อมกับมือของร่างเล็กที่ช่วยปลดกระดุมของเสื้อตัวใน
อือ...ฮันคยอง แว่บหนึ่งของสายตาซองมินที่มองลอดผ่านอ้อมกอดของฮันคยองไปยังภาพบนจอ คิบอมกับฮยอกแจ และรอยยิ้มชองซองมินที่ฉายอยู่บนใบหน้าสวยอย่างมีความหมาย
คำพูดที่ไม่ได้ออกจากปาก
วันนี้นายดูแปลกๆนะคิบอม ทงแฮเอ่ยถามเมื่อเห็นสายตาของคิบอมที่ไม่ค่อยจะแสดงออกแบบนี้
ทำไม? มันแปลกยังไง? คิบอมหันมาถามทงแฮกลับ มือไม้เก็บสมุดหนังสือที่อยู่บนโต๊ะลงใส่กระเป๋า
ก็ไปเอาโต๊ะตั้งนาน สองคาบเลยนะ แถมกลับมาก็เอาแต่นั่งอมยิ้ม ไปเจออะไรดีๆมาแล้วไม่ยอมบอกฉันเหรอ? ทงแฮถามจ้องมองคิบอมด้วยสีหน้าเง้างอน
หึ คิดไปได้นะนายเนี่ย กลับเถอะ ฉันอยากกลับบ้านไปนอนแล้ว คิบอมบอกยิ้มๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองหน้าทงแฮและไล่สายตาลงมองร่างสวยตรงหน้า
บ้าเหรอ? พูดเรื่องแบบนี้ที่โรงเรียนได้ไง กลับบ้านเลยนะ ทงแฮหน้าแดงตีไหล่คิบอมแก้เขิน
ก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น ปากบอกอย่างนั้น แต่กลับมองผ่านทงแฮไปยังอีกคนที่หลับอยู่บนโต๊ะอย่างเพลียๆ
คนก็แค่นิดเดียวเอง เอ่อ..เดี๋ยวนะทงแฮ คิบอมหยิกแก้มทงแฮก่อนจะขอทางเดินไปหาฮยอกแจที่ยังหลับอยู่
นี่นาย อย่ายุ่งกับเค้า!! คิบอมดึงมือกลับและสะบัดมือของซีวอนที่เดินเข้ามาจับข้อมือของตัวเองไว้
อะไรของนาย คิบอมมองอย่างรำคาญ
ฉันปลุกเค้าเอง นายกลับไปซะ คิบอม ซีวอนมองสายตาไม่เป็นมิตรคิบอมพอจะรู้ว่าซีวอนทำแบบนี้เพื่ออะไร จึงยอมกลับไปหาทงแฮ
ไปเถอะทงแฮ
มีเรื่องอะไรเหรอ? ทงแฮถามงงๆ
ไม่มีอะไรกลับเถอะ
อะ อืม ทงแฮตอบรับและเดินตามคิบอมไปอย่างว่าง่าย
ฮยอกแจ ตื่นสิ ซีวอนเขย่าร่างบางที่นอนนิ่ง
อืม...ครับ ฮยอกแจขยี้ตา ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นห้องเรียนที่ว่างเปล่าและเหลืออยู่แค่สองคนจึงรู้ว่าควรกลับได้แล้ว
ฉันช่วย ไม่ต้อง!! ฮยอกแจปัดมือซีวอนออกส่งสายตาไม่พอใจให้ซีวอน
ดะ เดี๋ยว! ซีวอนพยายามเรียกฮยอกแจ แต่ฮยอกแจก็เดินหนีไปอย่างรีบร้อนทิ้งให้ซีวอนงงงวยกับบางอย่างในตัวฮยอกแจ
คิดว่าเราเป็นใครนะ ครับ เหรอ? พูดซะเพราะเชียว ซีวอนตัดสินใจลืมมันไปและกลับบ้านของตัวเอง
คำพูดไม่ใช่ทุกอย่างของหัวใจ ร่างกายก็ไม่ใช่คำตอบของทุกสิ่ง
อือ ได้โปรด ฮันคยอง เสียงครางกระเส่าของร่างเล็กที่อยู่เบื้องล่าง ทำให้ฮันคยองหยุดการกระทำทั้งหมดลุกขึ้นนั่งนิ่ง จ้องหน้าซองมินอย่างเฉยเมย
ฉันแค่อยากให้นายมองบ้าง เสียงพูดแผ่วๆของซองมินไม่ได้ทำให้ฮันคยองมีสายตาที่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
ซองมิน ถ้านายยังอยากอยู่ใกล้ๆฉันอย่าพยายามให้ฉันคิดว่านายเป็นซีวอนอีก ฮันคยองตอบเสียงขุ่นเคือง
ฉันขอโทษ ฮันคยองต่อเถอะนะ นะร่างเล็กขยับเข้ามาใกล้กอดแผ่นหลังฮันคยองเอาไว้ ไม่ได้ต้องการให้อ่อนโยนกับตัวเองแต่เพียงแค่ได้อยู่ใกล้และได้รับสัมผัสจากคนตรงหน้าบ้างเพียงเล็กน้อยก็ยังดี
ร่างเล็กกดศีรษะลงบนแผ่นหลังแกร่ง เรียวลิ้นสวยลากไล้เบาๆปลุกสัมผัสของฮันคยองให้ร่วมด้วย
ฮันคยองผลักร่างเล็กลงบนเตียงอีกครั้ง รู้ว่าทั้งที่ตัวเองไมเคยอ่อนโยนกับคนๆนี้เพราะอะไรและรู้ดีว่าหัวใจของคนตรงหน้าเป็นของเขาจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง
อือ ฮันคยอง เรียวลิ้นร้อนแทรกสัมผัสปลุกเร้าจุดอ่อนไหวของร่างเล็กอย่างชำนาญเพราะเป็นร่างกายที่ฮันคยองรู้จักดี
แม้ว่าร่องรอยของใครอีกคนยังหลงเหลืออยู่เป็นรอยจางๆ ฮันคยองก็ไม่ได้รังเกียจที่ซองมินเป็ของคนอื่นมาก่อน เพราะถึงอย่างไรซองมินก็ไม่ได้สำคัญต่อตัวเขามากมายอะไร
นายเป็นคนดี เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชมร่างเล็กอย่างอ่อนโยน เรียกรอยยิ้มจางๆจากใบหน้าหวานของซองมิน
...แต่นายก็ไม่ได้รักคนดี ที่ทำเพื่อนายหรอกจริงมั้ย?.... แววตาหงอยเหงาที่ปรากฏขึ้นไม่อาจหลบสายตาของคนตรงหน้าได้ น้ำตาหยดใสๆจากหัวใจที่อ่อนแอไหลริน ริมฝีปากหนาจุมพิตซับน้ำตานั้น
ความอ่อนโยนที่เพียงแค่ปลอบโยนเท่านั้น ไม่ใช่เพราะรักหรือสงสาร แต่เพราะซองมินยังคงมีประโยชน์ในเวลาที่ฮันคยองรู้สึกไม่ดีกับเรื่องอื่นๆ
ซองมินต้องพยายามทุกอย่างเพื่อให้ฮันคยองยอมให้เขาอยู่ใกล้ๆ ทำทุกอย่างที่ฮันคยองสั่ง เพียงเพราะอยากจะได้บางสิ่งบางอย่างที่ตัวเองต้องการ
วิธีการที่แตกต่างแต่ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ
นายอยากให้ฉันดีกับนายนานๆงั้นเหรอ? คิบอมถามเสียงเรียบ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ชอบผู้ชายตัวเล็กๆที่เอาแต่ใจ ขี้อ้อน และคอยแสดงความเป็นเจ้าของเขาตลอดเวลาแบบนี้ได้
อืม...ฉันอยากให้นายรักฉันนานๆ เหมือนที่ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจจกนายไงล่ะ? ทงแฮพูดยิ้มๆ ตามประสาคนที่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
ทงแฮไม่ได้เพียบพร้อมอย่างที่คิบอมเป็น เป็นแค่เด็กธรรมดาๆคนหนึ่งที่ไม่มีครอบครัวและใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเพียงลำพัง เมื่อได้เจอกับคนที่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างจึงลงเอยด้วยการทำอย่างที่คิบอมต้องการ เพราะรักและรักมาก
ถ้าฉันมีคนอื่นนายจะโกรธมั้ย? คิบอมหันมาถามอย่างเค้นคำตอบ ใบหน้าสวยอึ้งและทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้
คิ คิบอม... ทงแฮเรียกชื่อคิบอมเบาๆ ความรุ้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนว่ามันอาจจะเกิดขึ้น
ฉันแค่ล้อเล่น อย่าคิดมากน่า ขอโทษนะ อย่าร้องสิ คิบอมปลอบคนรักด้วยอกกว้างซับน้ำตาของทงแฮด้วยปลายนิ้วอย่างอ่อนโยน
มือแกร่งของคิบอมดึงผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าของทงแฮออก ทงแฮตัวสั่นเพราะอุณหภูมิของห้องที่เย็นเยียบ
หนาวเหรอ? เดี๋ยวฉันจะทำให้นายอุ่น ทั้งตัวนาย แล้วก็หัวใจของนายด้วย พูดจบริมฝีปากอุ่นก็ประทับลงบนเรียวปากสวย ลิ้นร้อนของคิบอมแทรกเข้ากระหวัดกับเรียวลิ้นอุ่นของทงแฮ ร่างกายที่เปลือยเปล่าขงคิบอมทาบทับบนผิวขาวเนียนของทงแฮ
อืม... มือแกร่งปลุกกระตุ้นอารมณ์ของทงแฮ สะโพกสวยเบียดเสียดกับขาแกร่งอย่างเคยชิน ลิ้นร้อนลากเลียแผ่นอกเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจูบที่คิบอมสร้างไว้ก่อนหน้า
คิบอมขมเม้มยอดอกของทงแฮ มือลูบไล้สะโพกสวยกดข่มอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเย็นปรากฏบนใบหนาของคิบอม เพียงแค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ทำให้คิบอมรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก
ปลายนิ้วของคิบอมเลื่อนลงไซร้ส่วนที่ทงแฮหวงแหนเป็นที่สุดอย่างจงใจ สอดนิ้วเข้าออกอย่างเคยให้ทงแฮชินก่อนจะสอดใส่แก่นกายของตนเข้าไป
อา คิบอม ทงแฮชอบความอ่อนโยนที่คิบอมมอบให้ เซ็กส์ที่เกิดจากความรักมันทำให้ทงแฮรู้สึกสุขจนล้นหัวใจ
...
..........................
...
สายตาของคิบอมหยุดอยู่ที่กระดาษแผ่นเล็กๆบนหัวเตียง ร่างสวยหลับไปแล้วเพราะความเหนื่อย แต่ทว่าคิบอมกลับยังให้ความสนใจกับอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่านั้น บางทีเกมที่น่าสนุกอาจจะแค่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
R~~R~~ R~~R~~ นิ้วเรียวควานหาต้นตอของเสียงโทรศัพท์และหยิบขึ้นมารับ
ฮัลโหล ใครอ่ะ? ร่างบางสะลึมสะลือรับสาย
นายบอกให้ฉันโทรหาไม่ใช่รึไง? ร่างบางรีบลุกขึ้นนั่งเพราะรู้ในทันทีว่าปลายสายนั้นเป็นใคร
คิบอมเหรอ? อ้าวไม่นึกว่านายจะโทรมาจริงนี่ ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้น หึหึ ฮยอกแจเอื้อมมือไปกดสวิทต์ไฟแล้วเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่บนเตียง
ตอนแรกก็กะจะไม่โทรนะ แต่ฉันเซ็งน่ะ นายว่างมั้ยล่ะ? คิบอมถามตรงๆ และไม่มีทางที่ฮยอกแจจะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
คิดว่าเรียกกันก็จะออกไปง่ายๆรึไง ฮยอกแจกรอกเสียงหัวเราะผ่านสายโทรศัพท์ไปเบาๆ
ก็คิดว่านายคงเบื่อถ้าอยู่เฉยๆ
รู้ดีนะ ขอโทษนะคิบอมเราเจอกันวันแรกนะนี่
ก็แล้วไง แล้วก็มีเซ็กส์กันครั้งแรกที่เจอเลยน่ะเหรอ? คิบอมยอกย้อนฮยอกแจให้รู้สึกว่าควรออกมาเจอตัวเอง
ฮะๆๆ เจอกันพรุ่งนี้ดีกว่านะ ชั้นง่วง วันนี้เหนื่อย ไม่ใช่นายนี่ กลับไปก็ยังมีต่อได้อีกหลายรอบ ฮยอกแจค้อนไปถึงทงแฮที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงของคิบอมอย่างรู้ทัน
อืม...ก็ต้องดูแลเค้านี่
งั้นวางสายซะก่อนที่เค้าจะตื่นมากวนใจนายอีกรอบ แล้วไม่ต้องโทรหาฉันอีก ฉันจะนอนแล้ว
ได้ เจอกันพรุ่งนี้
To be con.
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 7 fort
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดในสิ่งที่ต้องการ พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ความรักเริ่มต้นจาก....
ฉันกำลังรอนาย คิบอม ฮยอกแจพูดกับตัวเองเบาๆพลางจ้องโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
หวัดดี ฮยอกแจแฟนนายมาหาแน่ะ มาแต่เช้าเลยนะ
ซองมินมาเหรอ? เดี๋ยวออกไป ฮยอกแจเก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินออกจาห้องเรียนไป แต่ก็เจอคิบอมกับทงแฮเดินเข้ามาพอดี
ไง เมื่อวานหลับสบายมั้ย? คิบอมถามยิ้มๆ ทงแฮมีสีหน้างงเล็กน้อยแต่ก้ไม่ใส่ใจอะไร
อ้อ อืม หลับสบายดี ฮยอกแจตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินออกจากห้องไป
ฮยอกแจ ไม่โทรหาบ้างเลย วองมินที่คอยอยู่หน้าห้อง ต่อว่าฮยกแจอย่างเอาเรื่อง
แบตหมดแล้วลืมชาร์ตน่ะ ว่าแต่มีอะไรเหรอซองมิน
เปล่า เย็นนี้ไปเที่ยวกันนะ ฉันชวนเพื่อนไปด้วย ฮยอกแจก็ชวนเพื่อนไปด้วยนะ ซองมินจ้องหน้าฮยอกแจด้วยสีหน้าคาดคั้น
แล้วฉันควรชวนใครเนี่ย เอาเป็นว่าตกลงไปแล้วกัน แต่ขอคิดดูก่อนว่าจชวนใครไปด้วยดี
อื้ม...มาก น่ารักๆไ ซองมินหยิกแก้มฮยอกแจทั้งสองข้างแรงๆ ส่วนฮยอกแจก็ได้แต่ยิ้มเอาใจคนตรงหน้า
เมื่อซองมินกลับห้องไปฮยอกแจก็กลับมานั่งที่ของตัวเอง
...ฉันไม่แคร์หรอกว่าใครจะเป็นยังไง แค่ตัวฉันมีความสุขเท่านั้นก็พอ... ฮยอกแจกำลังยิ้มกับความคิดของตัวเอง มันเป็นเรื่องที่น่าสนุก....สำหรับเขา
Tre..Tre. เสียงกริ่งเวลาพักเที่ยงดังขึ้น วันนี้วันศุกร์และแน่นอนพรุ่งนี้คือวันเสาร์ เป็นวันที่ว่างของฮยอกแจ... เย็นนี้ต้องไปเที่ยวกับซองมิน
ซองมินมาหาฮยอกแจที่ห้องเพื่อย้ำเรื่องเย็นนี้และชวนฮยอกแจไปกินข้าวด้วยกัน
นะไปกินข้าวพร้อมกัน ซองมินดึงแขนคนรักให้เดินตามไปแต่ฮยอกแจกลับยืนนิ่ง
ไม่หรอก ฉันไม่ชอบกินข้าวตอนพักหรอก นายไปกินเถอะ เจอกันเย็นนี้นะ ฮยอกแจพูดง่ายๆสั้นๆแล้วเดินหนีไป ซองมินควรจะโกรธแต่เขากลับดีใจและเดินจากไปอย่างว่าง่าย อาจเป็นเพราะยังมีอีกหนึ่งเป้าหมายที่ซองมินอยากเจอมากกว่าฮยอกแจ
โทรหาฮันคยองดีกว่า นิ้วเรียวกดเบอร์ที่คุ้นตาและโทรออกอย่างเคยชิน
ฮันคยอง เหมือนว่าฮยอกแจจะสนใจคิบอมมากกว่ามากเลยล่ะซองมินกรอกเสียงรายงานความเคลื่อนไหวของฮยอกแจผ่านสายโทรศัพท์ไปถึงฮันคยอง
เงา
ฮยอกแจเดินเอื่อยอย่างไม่สนใจผู้คนจนมาถึงดาดฟ้า ไม่ได้คิดอะไรเพียงแค่เดินไปเรื่อยๆจนคิดว่ามาถึงที่ๆสงบเงียบและไม่มีคนเพราะไม่เห็นร่องรอยของใครสักคนบนดาดฟ้าแห่งนี้
ฮยอกแจเดินไปเรื่อยๆจนสายตาหยุดอยู่ที่รองเท้าคู่หนึ่งที่ถูกถอดทิ้งไว้ ฮยอกแจมองหาเจ้าของรองเท้าไปรอบๆ
นายเหงาเหรอ? ฮยอกแจ มีเสียงหนึ่งเอ่ยดังขึ้นจากด้านบนแทงค์น้ำใหญ่ คงเป็นเจ้าของรองเท้าที่ฮยอกแจเห็น
ใครน่ะ ฮยอกแจมองหาตามเสียงนั้น จนกระทั่งเจ้าของเสียงลุกขึ้นนั่งบนแทงค์น้ำนั้น
จำไม่ได้จริงเหรอ?
อ้อ นายเอง แฟนไปไหนล่ะ ฮยอกแจตอบพลางมองหาคนที่ควรอยู่ข้างกายคิบอม แต่กลับไม่เจอ
ไม่รู้สิ คิบอมตอบพลางหัวเราะเบาๆ
เชื่อตายเลย ดูท่าเขาติดนายขนาดนั้น หนีแฟนมานอนเล่นรึไง ฮยอกแจถามเล่นๆ
อืม งั้นมั้ง ขึ้นมาบนนี้สิ คิบอมชวนฮยอกแจขึ้นไปนั่งด้วยกัน
ฮึ ไม่ล่ะ ฉันไม่ชอบ
มาเถอะน่าเรื่องมากจริง ทงแฮไม่อยู่ แฟนนายไม่อยู่กลัวอะไรคิบอมประชดเล็กน้อยก่อนจะดึงมือฮยอกแจให้ปีนขึ้นมานั่งด้วยกัน
รู้เรื่องแฟนฉันด้วยเหรอ?
ก็คนที่นั่งถัดจากนายไปอีกฝั่งไง รึว่าไม่ใช่? คิบอมพูดเปรยๆ ทำให้ฮยอกแจพอจะรู้ว่าคิบอมหมายถึงใคร
ฮะๆ เค้าไม่ใช่แฟนหรอก ซีวอนน่ะแค่คนรู้จัก ฮยอกแจตอบพลางมองดูนักเรียนคนอื่นๆที่อยู่ในสนามฟุตบอล
อ้าว ไหงหวงนายนักล่ะ รึว่า..
ก็แค่เคยมีอะไรกันครั้งเดียว คงชอบฉันมั้ง
ไม่น่า? ครั้งเดียวจริงเหรอ?
เค้าก็แค่อยากลองเท่านั้นฉันแค่ทำให้เค้าสนใจ ก็ไม่ได้สานต่ออะไรนี่ ฮยอกแจพูดอย่างไม่สนใจซีวอน
แล้วเรานี่ กำลังสานต่อใช่มั้ย? คิบอมหันไปมองฮยอกแจที่ตอนนี้ต่างก็มองคิบอมเช่นกัน
นายอยากให้เป็นงั้น? ฮยอกแจถามหยั่งเชิงคิบอม
อืม...ใช่ คิบอมไม่พูดเปล่าโน้มใบหน้าเข้าหาฮยอกแจประกบริมฝีปากกับเรียวปากบางอย่างใคร่หา ฮยอกแจตอบรับด้วยเรียวลิ้นอุ่น ดูเหมือนว่าไม่เพียงแค่บรรยากาศเท่านั้นที่เป็นใจ สถานที่ที่ไร้ผู้คนก็ช่างอำนวยต่อทั้งคู่นัก
นายคิดถึงฉันสิ? เมื่อคืน ทงแฮไม่น่าสนพอรึไง? ฮยอกแจถามยิ้มๆ ในขณะที่มือผลักอกคิบอมออกช้าๆ
คนละส่วนกัน นั่นแฟน แต่นายไม่ใช่ คิบอมยิ้มเหมือนกับที่ฮยอกแจยิ้มทั้งคู่เริ่มรู้สึกว่าเข้ากันได้ดีไม่ว่าจะเรื่องความคิด ความรู้สึก และความสัมพันธ์ทางกาย
คิบอมผลักร่างฮยอกแจลงบนพื้นแทงค์น้ำที่พื้นที่กว้างพอไม่ให้ทั้งคู่ตกลงไป ฮยอกแจถอดเสื้อคิบอมนอกออกนิ้วเรียวปลดกระดุมเสื้อตัวในของคิบอมออกช้าๆอย่างไม่รีบร้อนแต่คิบอมก็กุมมือของฮยอกแจไว้เพื่อหยุดการกระทำนั้น
ทำไมล่ะ? ฮยอกแจถามด้วยคามสงสัย
ไม่ต้องถอดหรอก ไม่จำเป็น พูดจบคิบอมก็โน้มใบหน้าลงต่ำซุกไซร้ซอกคอขาวของฮยอกแจ เสื้อนอกของฮยอกแจค่อยๆเลื่อนหลุดออกจากตัวคิบอมประคองร่างฮยอกแจขึ้นรับจูบของเขามือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของอยอกแจออกเผยผิวเนียน ยิ่งเมื่อทั้งคู่อยู่ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆผิวของอยอกแจก้สะท้อนความเนียนสวยออกมามากยิ่งขึ้น
คิบอมพรมจูบแผ่นอกสวยสร้างร่องรอยความเป็นเจ้าของบนร่างของฮยอกแจ เสียงครางเบาๆของฮยอกแจแสดงออกถึงความอ่อนโยนที่ได้รับจากคิบอม
คิบอมปลดเข็มขัดของตัวเองออกดึงมือของฮยอกแจเข้ามาสัมผัสส่วนล่างของตัวเอง ฮยอกแจตอบสนองคิบอมช่วยปลุกเร้าอารมณ์ของคิบอมตามที่ต้องการ
รสจูบที่หอมหวานและดูดดื่ม ร่างกายที่เข้าใจกันมากกว่าสิ่งอื่นใด ราวกับว่าทั้งคู่รู้จักร่างกายของอีกฝ่ายมาเนิ่นนาน
คิบอมถอดกางเกงฮยอกแจออกช้าๆอย่าไม่เร่งร้อน ช่วงเวลาพักไม่ได้สั้นขนาดทำให้คนทั้งคู่ต้องรีบร้อนอะไร
คิบอม นาย... ฮยอกแจเรียกชื่อคิบอมเบาๆที่ข้างใบหู ใช่ว่ากลัวใครจะผ่านมาได้ยิน แต่เป็นเพราะน้ำเสียงที่แผ่วเบามันช่วยให้คิบอมรู้สึกมากยิ่งขึ้น แม้ว่าจะเคยมีอะไรกันแค่ไม่กี่ครั้งฮยอกแจกสามารถจับจุดอ่อนของคิบอมได้อย่างรวดเร็ว
อา อืม ฮยอกแจครางเบาๆเมื่อคิบอมสอดนิ้วเข้ารุกล้ำจุดอ่อนไหวของฮยอกแจ สัมผัสอ่อนโยนจากปลายนิ้วที่ขยับเลื่อนเข้าออกเร่งเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างจงใจทำให้ฮยอกแจรุ้ว่าคิอบมก็รุ้จุดอ่อนของตัวเองเช่นกัน
คิบอมจูบฉัน ฮยอแจโน้มใบหน้าคิบอมเข้ามาจูบเรี้ยวลิ้นอุ่นกระหัดเร่งเร้าให้คิบอมรู้ว่าฮยอกแจต้องการเขามากเพียงไร
คิบอมมอบจูบเร่าร้อนให้กับฮยอกแจเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตัวเองรุกจริงๆซักที สะโพกสวยแอ่นกายตอบรับสัมผัสของแก่นกายที่สอดเข้ารวมเป็นหนึ่งเดียวกับฮยอกแจ
อา อืม คิบอมเลื่อนสะโพกช้าๆเข้าออกสร้างความเคยชินให้กับฮยอกแจ ลิ้นร้อนขอคิบอมดูดรึงความหวานจากริมฝีปากบาง
จังหวะของทั้งคู่เข้ากันได้ดีขึ้นและไหลลื่นไปด้วยความพอดีของอีกฝ่าย
ฮยอกแจ อืม คิบอมเร่งจังหวะเร็วขึ้นสะโพกของฮยอกแจก็ไหวตามแรงกระแทกที่เร็วแรงยิ่งขึ้น เสียงครางอย่างมีความสุขของทั่งคู่ดังต่อเนื่องไม่หยุด
คิบอม อา ฮยอกแจส่งเสียงร้องโดยไม่จำเป็นต้องเก็บอารมณ์อีก
พูดสิ บอกฉัน นายต้องการฉันรึเปล่า? ฮยอกแจเอ่ยปากถาม ในขณะที่ความเร่าร้อนของทั้งคู่ยังคงต่อเนื่องและประดังมากขึ้นเรื่อยๆ
อืม ฉันต้องการนาย ฮยอกแจโน้มต้นคอคิบอมลงริมฝีปากบางมอบจุมพิตให้กับคิบอมอย่างเสน่หา
...อา อือ คิบอมเร่งจังหวะสะโพกให้เร็วยิ่งขึ้นมือเรียวของฮยอกแจกดจิกบนแผ่นหลังของคิบอมอย่างไม่ได้ตั้งใจ รอยเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อยจากร่อรอยของเล็บที่จกลงบนเนื้อผ่านเสื้อเชิ้ตของคิบอม
อ๊ะ... อาร่างบางเคื่อนสะโพกไปตามจังหวะนำของคิบอม
ฮยอกแจ นายไม่ได้รักใครอยู่หรอกใช่ไหม? อยู่ๆคิบอมก็ถามคำถามแปลกๆออกมาทำให้ฮยอกแจอึ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามด้วยรอยยิ้มจางๆ
ไม่หรอก ไม่มี อยากรู้ทำไม อย่าบอกนะว่านายคิดจะรักฉัน ฮยอกแจตอบยิ้มๆทำให้คิบอมรุ้สึกขำเล้กน้อยกับคำตอบของฮยอกแจ
คิดว่าแนควรทำแบบนั้นมั้ยล่ะ? คิบอมถามจบไม่ปล่อยให้อยอกแจพูดอีก แต่กลับดูดดื่มความหวานจากเรียวปากบางอย่างจงใจ
อือฮยอกแจพยายามจะถอนริมฝีปากเพื่อตอบคำถามแต่คิบอมก็ไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากบางต่อสู้ได้ มือแกร่งกดสะโพกสวยเข้าออกให้รุนแรงมากยิ่งขึ้น อยอกแจที่เริ่มหมดแรงเพราะยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้าก็อ่อนแรงลงจนไม่สามารถต่อสู้กับคิบอมได้ ทำให้ร่างกายนี้ตกเป็นของอีกฝ่ายไปโดยสิ้นเชิง
จังหวะที่เร่งร้อนอีกทั้งริมฝีปากหนาที่ดูดดื่มความหวานไม่หยุดหย่อนทำให้ฮยอกแจเริ่มทนไม่ไหว ร่างกายที่อ่อนเพีลียแต่แรกนั้นทำให้ฮยอกแจนิ่งไปเพราะหมดแรงในที่สุด คิบอมสังเกตเห็นอาการนั้นจึงหยุดการกระทำทั้งหมด
ฮยอกแจๆ นายเป็นอะไรน่ะ ฮยอกแจหมดสติไปดวงตาที่พร่าแสงกระพริบถี่ รู้ว่าคิบอมยังอยู่ที่นั่นจึงรีบบอกให้พาไปที่ห้องพยาบาลทันที
คิบอม ฉันคิดว่าไม่สบาย แฮ่ก แฮ่ก คิบอมรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองและฮยอกแจ อุ้มร่างฮยอกแจตรงดิ่งไปที่ห้องพยาบาล
นายไม่เป็นไรนะ จะถึงแล้วล่ะ ฮยอกแจหมดสติไปในที่สุด
....ฉันไม่น่าแกล้งนายแบบนั้นเลย... ความรู้สึกห่วงใยที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวทำให้คิบอมรีบวิ่งเต้นตามหาอาจารย์ห้องพยาบาล
To be con
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 8 Fuzzy
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ความว่างเปล่าของเวลา
ตัวไม่ร้อนนะ คงจะอ่อนเพลียที่ไม่ได้นอนแล้วก็ท้องว่างน่ะ ถ้าตื่นขึ้นมาก็ให้กินยานี่แล้วกัน
ไม่ได้นอนเหรอคับ? ...เมื่อคืนก็บอกว่าวางโทรศัพท์แล้วจะนอนนี่...
คิบอมจ้องมองฮยอกแจที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ใบหน้าดูซีดเซียวกว่าเมื่อวาน
คิบอมจับมือเรียวของฮยอกแจเอาไว้รู้สึกว่าบางอย่างที่เกิดขึ้นมันทำให้เขารู้สึกผูกพันกับฮยอกแจมากขึ้นทีละน้อยอย่างไม่เคยเป็นกับใครแม้กระทั่งทงแฮ
ทงแฮ! คิบอมตกใจที่ลืมทงแฮไปเสียสนิท คิบอมนั่งนึกอยู่สักพักว่าจะทำอย่างไรต่อไป แล้วก็ตัดสินใจเขียนโน้ตแผ่นเล็กๆสอดไว้ในมือฮยอกแจและออกจากห้องพยาบาลไป
อืม... ฮยอกแจส่งเสียงเบาๆก่อนจะกระพริบตาตื่นขึ้น มองเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆอยู่ในมือจึงเอาขึ้นมาอ่าน
ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อน ฉันไปหาทงแฮ
อ้อ ไปหาทงแฮน่ะเอง ฮยอกแจพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงมองเห็นยากับแซนวิชด์ที่คิบอมซื้อไว้ให้จึงยิ้มน้อยๆก่อนจะหยิบแซนวิชด์ขึ้นมากินรองท้อง
ห่วงฉันด้วยนะ นายนี่จริงๆเลย ฮยอกแจยิ้มกับความเอาใจใส่เล็กๆน้อยๆของคิบอมที่มีต่อตัวเอง
ฉันอยากได้เค้ารึยังนะ? ฮยอกแจพูดกับตัวเองเบาๆหลังจากกินยาที่คิบอมวางไว้ให้นั้น
ฮยอกแจหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์คนสำคัญโทรออกเพื่อคุยกับคนๆนั้น....
เฮ้ยซีวอน มีคนมาหาแก ซีวอนมองหันไปตามเสียงเรียกของเพื่อนกลุ่มเดียวกัน
ใคร?
พี่ชายมั้ง รออยู่ข้างนอก พูดจบเพื่อนคนนั้นก็เดินออกจากห้องไป
ฮันเหรอ? ซีวอนไม่รอให้ความสงสัยเหลืออยู่รีบออกจากห้องไปเพื่อพบคนๆนั้นอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มใส่สูทสีเทาเข้มยืนพิงรถสปร์อทสีดำยืนรอซีวอนอยู่เยื้องกับประตูทางออก ทำให้ซีวอนรู้ทันทีว่าคนที่เพื่อนของเขาพูดถึงนั้นคือใคร
วันนี้กลับบ้านพร้อมฉันนะ ซีวอน ฮันคยองเอ่ยปากถามเป็นเชิงขอร้องเมื่อซีวอนเดินเข้ามาหา
ทำไมล่ะ นายงานยุ่งไม่ใช่เหรอ? ทำไมมารอฉัน ซีวอนถาม
ไม่หรอกวันนี้ไม่ยุ่ง อยากให้เจอใครบางคนน่ะ
ใครกัน ซีวอนไม่เข้าใจในสิ่งที่ฮันคยองพยายามจะบอก
เดี๋ยวนายก็รู้ จะรออยู่ที่นี่จนกว่านายจะเลิกเรียนนะ ฮันคยองไม่รอคำตอบจากซีวอนพูดจบก็เปิดประตูขึ้นรถทันที ทิ้งให้ซีวอนมองด้วยสีหน้างุนงง
อะไรของนายกัน? ซีวอนเดินกลับห้องไปเพราะเสียงกริ่งหมดเวลาพัก
ภาพของซีวอนที่เดินจากฮันคยองกลับเข้ามานั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องทำอะไรบางอย่างความสัมพันธ์ของซีวอนและฮันคยองซะแล้ว....
ใครดีนะ? ต้องไปกับซองมินนี่นะ ฮยอกแจกวาดสายตาไปรอบๆในใจคิดว่าอาจจะชวนใครซักคนในห้องนี้ไปเป็นเพื่อน สายตาของฮยอกแจกวาดไปเจอภาพคิบอมกับทงแฮแอบจับมือกันใต้โต๊ะไม่ให้อาจารย์เห็น
ไม่ชวนนายหรอก อืม..ใครดีนะ... ฮยอกแจมองไปด้านข้างเจอกับสายตาคู่หนึ่งที่เหมือนจะทำให้ฮยอกแจเคยชินจนลืมรู้สึกไปว่าซีวอนมองเขาอยู่ตลอดเวลาทุกวัน
ซีวอน... ฮยอกแจเอ่ยชื่อซีวอนเบาๆ สายตาจับจ้องที่ดวงตาดำขลับที่ประสานกัน ...ชวนซีวอนดีมั้ยนะ? น่าสนุก!...
ฮยอกแจเขียนอะไรบางอย่างขยุกขยิกบนกระดาษสมุดแล้วค่อยๆฉีกออกไม่ให้เกิดเสียงดัง
ซีวอน..เอ้านี่ ฮยอกแจขยำกระดาษแล้วโยนให้ซีวอน ซีวอนรับแล้วรีบแกะออกอ่าน
เย็นนี้ไปเที่ยวกันนะ ห้ามปฏิเสธนะ! เมื่อเห็นข้อความสั้นๆนั้นแล้วซีวอนก็ทำมือโอเคแล้วเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้
...ขอโทษนะฮันคยอง...
..
.
..
Tre.Tre.Tre. เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้นนักเรียนทุกคนรีบเก็บของลงใส่กระเป่าของตัวเองเพื่อกลับบ้าน
นี่ฮยอกแจ จะไปไหนกันเหรอ?ซีวอนที่เก็บของเสร็จก่อนเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าดีใจและตื่นเต้น
หวังอะไรของนายเราจะไปเที่ยวกัน มีฉัน นาย แฟนฉันแล้วก็เพื่อนของเค้า แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าเค้าจะพาเพื่อนไปกี่คน ฮยอกแจตอบอย่างไม่ใส่ใจและเก็บของๆตัวเองต่อไป
ไปกับแฟนนายเหรอ?
ใช่ ซองมินไง นายน่าจะรู้จักนะ ห้องDไง ฮยอกแจส่งยิ้มพร้อมคำตอบ ซีวอนรู้ว่าฮยอกแจคบกับใครบางคนแต่ไม่คิดว่าจะคบกับเด็กหนุ่มที่น่ารักอย่างซองมินซึ่งซีวอนเองก็พอจะรู้จักอยู่บ้าง
อ้อ ซองมินเหรอ แล้วทำไม นาย...
ทำไมต้องมาชวนนาย ทำไมไม่ไปกับแฟนกันสองคนใช่มะ? ฮยอกแจถามคำถามที่ซีวอนคิดออกมาเอง
อืม..ใช่
เขาขอมา แค่อยากเอาใจเค้าน่ะ เค้าอยากรู้จักกับเพื่อนของฉัน ฮยอกแจแก้ข้อสงสัยทั้งหมดให้ซีวอนฟัง และฮยอกแจก็เก็บของของตัวเองเสร็จพอดี
ไปเถอะฉันไมค่อยอยากให้เค้ารอนาน ฮยอกแจเรียกซีวอนให้ตามไป แต่แขนของฮยอกแจก็ถูกมือของซีวอนรั้งเอาไว้
อะไร นายทำแบบนั้นกับเค้า...ด้วยเหรอ? ซีวอนถามด้วยน้ำเสียงที่กดกลั้นเสียงสั่นของเขาเอาไว้
ฉันไม่ได้ทำแบบที่ฉันทำกับนายหรอก แต่ว่าฉันทำกับเค้าแบบที่นายทำกับฉันไง ฮยอกแจยิ้มเย้ยซีวอนที่สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
โกหก!! ซีวอนกำท่อนแขนฮยอกแจแน่นจนเจ็บ
ไม่หรอกซีวอน ฉันพูดจริง ที่ฉันทำได้น่ะมันไม่ใช่แค่เท่าที่นายเห็นหรอกนะ! ฮยอกแจสะบัดมือซีวอนออกแล้วเดินหนี
จะไปรึเปล่า ฮยอกแจหยุดเดินและถามซีวอน
ไปสิ! ซีวอนกระแทกเสียงกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์
R---R---R--- ฮยอกแจล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมารับ
ไงซองมิน รออยู่ที่ไหนเนี่ย? อืม..งั้นออกเดี๋ยวนี้แหละ ชวนแล้วล่ะ อืม
ซองมินรออยู่หน้าโรงเรียน ฮยอกแจที่เดินลงบันไดมาก่อนหน้าบอกซีวอน
นายชอบเค้างั้นเหรอ?ซีวอนถามเพราะไม่เชื่อว่าฮยอกแจจะชอบคนแบบซองมิน
ไม่เกี่ยวกับนายนี่
เกี่ยว คำพูดของซีวอนทำให้ฮยอกแจหยุดเดินหันกลับไปเผชิญหน้ากับซีวอน
ยังไง? ฉันชอบรึไม่ชอบใคร สนใจไม่สนใจ จะคบกับใครมันเกี่ยวอะไรกับนาย? ฮยอกแจถามกลับ
เพราะฉัน... เพราะนายเป็นของฉัน ซีวอนพูดออกไปตรงๆตามความคิดและความรู้สึกของตัวเอง
ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่ของๆนายหรอกซีวอน ฉันเป็นเจ้าชีวติของฉันเอง ร่างกายแล้วก็หัวใจน่ะเป็นของฉัน
แต่นายต้องเป็นของฉันเพราะ-
เพราะอะไรกันล่ะ? หา? ฮยอกแจเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้นเมื่อซีวอนพูดไม่รู้เรื่อง
เพราะว่าหัวใจของฉันเป็นของนาย
..................
สิ้นคำพูดของซีวอนก็ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากของทั้งคู่ ฮยอกแจอึ้งกับคำพูดที่ได้ยิน ส่วนซีวอนก็จ้องมองอย่างค้นหาคำตอบในแววตาของฮยอกแจ
นายต้องคืนหัวใจของนายมาให้ฉัน ซีวอนพูดออกไป แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกสับสนกับตัวเองและความรู้สึกที่มีต่อฮยอกแจ รู้เพียงแค่ว่าคำพูดพวกนี้มันออกมาจากหัวใจไม่ใช่สมอง....
To be con..
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fix
Chapter :: 9 Finess
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
สิ่งที่เรียกว่า หัวใจ
ฮยอกแจไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่มีคนมาพูดกับตัวเองแบบนี้ รู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังตกอยู่ในวังวนแห่งความสับสนไม่อาจเอ่ยตอบซีวอนออกไปได้แม้เพียงคำเดียว
ซีวอนเดินลงจากบันไดขั้นสูงกว่าเข้ามาใกล้ฮยอกแจที่ยังคงยื่นนิ่งอย่างสับสน
นายไม่ตอบก็ได้ ฉันจะไม่รอให้นายพูดเพื่อปฏิเสธฉันอีก และฉันจะไม่ขอโอกาสจากนายซีวอนดึงร่างฮยอกแจเข้ามาชิดกับแผ่นอกของตัวเองประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากบางที่ไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ
ฮยอกแจยืนนิ่งไม่ตอบสนองกับเรียนลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามา ใช่ว่าซีวอนจะไม่ได้เรื่องแต่ฮยอกแจคิดว่าบางคนก็ไม่ควรให้ความหวัง แต่ซีวอนก็ไม่เข้าใจความหมายในท่าทีนิ่งเฉยนั้นกลับตีความต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
มือแกร่งถลกเสื้อฮยอกแจขึ้นสูงลูบไล้แผ่นอกเนียนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวนั้น ฮยอกแจดึงมือนั้นออกช้าๆแต่ก็ไม่อาจฝืนแรงของซีวอนวอนได้
ซีวอนฉันไม่สบาย แฮ่ก ฮยอกแจบอกซีวอนเมื่อซีวอนถอมริมฝีปาก
อย่าหาเรื่องปฏิเสธฉันหน่อยเลยน่า
อือ....อืม ฮยอกแจถูกรวบแขนทั้งสองข้างขึ้นชิดผนัง อาจเพราะยังอาการไม่ดีขึ้นเท่าที่ควรจึงไม่มีแรงที่จะทานกำลังของซีวอน ริฝีปากบางถูกปิดกั้นน้ำเสียงด้วยลิ้นร้อนที่คอยดูดรึงความหวานจากเรียวปากบางนั้น
ซีวอนประคองใบหน้าฮยอกแจด้วยมืออีกข้าง ลิ้มรสรสจูบที่อ่อนแรงของฮยอกแจ อกขาวเริ่มเผยผิวเนียนปลั่งเมื่อซีวอนถอดเสื้อฮยอกแจออกระเนินไหล่เนียน ฮยอกแจครางด้วยความเหนื่อยหอบ อุณหภูมิของร่างกายที่ค่อยๆสูงขึ้นทีละน้อยไม่อาจเป็นที่สังเกตของซีวอน
ซีวอนลากปลายลิ้นบนต้นคอขาวเร้าอารมณ์ฮยอกแจที่ยากจะกดกลั้น ด้วยความที่ร่างกายนี้ไวต่อความรู้สึกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเมื่อถูกปลุกเร้าก็มักจะเกิดอารมณ์ร่วมอย่างง่ายดาย ฮยอกแจรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
นายต้องอยู่กับฉันซีวอนกระซิบข้างหูฮยอกแจแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงลม แต่น้ำเสียงนั้นก็ทำให้ประสาทสัมผัสทั่วร่างของฮยอกแจอ่อนระทวยลง
ไม่..ซีวอนขอร้องล่ะ ซองมินยังรออยู่นะ ฮยอกแจดันออกกว้างออกห่าง แต่มือทั้งคู่ของซีวอนที่โอบเอวแนบชิดกับสะโพกสวยก็ไม่ยอมปล่อย
แต่นายหยุดมันไม่ได้หรอกจริงมั้ย? เสร็จแล้วค่อยไป ซีวอนโน้มใบหน้าเข้าหาแต่ถูกดันออกด้วยแรงเพียงน้อยนิดของฮยอกแจ
ไม่ อย่าเลย ขอร้อง ฉันจะทนมัน
แต่ฉันไม่ทน ฉันจะไม่ปล่อยจนกว่านายจะยอมดีๆ ซีวอนตอบเสียงนุ่ม
แล้วถ้ามีคน-
ไม่มีใครผ่านมาหรอก ใครๆก็กลับไปกันหมดแล้ว
แต่-
แต่...ถ้ามีก็ช่างมัน ซีวอนยิ่นคำขาด ฮยอกแจรู้ว่ามาถึงขึ้นนี้ซีวอนคงไม่ยอมจบเรื่องลงง่ายๆจึงไม่ต่อเถียงอีก
ซีวอน...อืม อา ฮยอกแจปลดเสื้อซีวอนออกมือเรียวดึงกระดุมอย่างลวกๆไม่สนใจว่ามันจะขาดหรือหลุดอย่างไม่เป็นระเบียบ ซีวอนซุกไซร้แผ่นอกขาวที่ยังคงมีรอยแดงที่เกิดจากคิบอม แม้ว่าจะสังเกตเห็นแต่ก็ทำเป็นไม่เห็น ลิ้นร้อนสร้างความเสียวส่านให้กับทุกจุดที่ถูกสัมผัส
ระหว่างทางเดินขึ้นลงบันไดตึกที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนเป็นสถานที่ที่คนสองคนกำลังร่วมรักอย่างไม่สนใจว่ารอบข้างจะมีอะไรเกิดขึ้น ซีวอนถอดกางเกงฮยอกแจออกอย่างเร่งร้อนต่างกับฮยอกแจที่พยายามจะขัดขืนไม่ให้ซีวอนทำเช่นนั้น แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายที่มีอยู่เต็มร้อยได้
ท่อนล่างที่เปลือยเปล่าของฮยอกแจถูกลิ้นอุ่นร้อนแตะสัมผัส มือหนาลูบไล้สะโพกเนียนด้วยความใคร่ดังว่าร่างกายนี้เป็นสิ่งที่เขาหมายปองมานาน ฮยอกแจพยายามผลักซีวอนออกอยู่เป็นระยะเพราะหากให้ซองมินรอนานเกินไปอาจไม่เป็นผลดี แต่ก็ใช้ไม่ได้ผลกับซีวอนที่แรงเยอะกว่าฮยอกแจมาก
ซีวอนปลุกแรงปราถนาของฮยอกแจด้วยการสัมผัสรัดรึงส่วนปลายของฮยอกแจด้วยมือของเขา เลื่อนสัมผัสของเรียวลิ้นสูงขึ้นจากท้องน้อยสู่อกเนียนจากแผ่นอกเนียนสู่ซอกคอขาวและปิดท้ายด้วยความเร่าร้อนของเรียวลิ้นที่สอดแทรกแลกชิมรสความหวานกับริมฝีปากบาง
ฮยอกแจรู้สึกราวกับว่าคราวนี้เขาเป็นผู้ถูกปรณนิบัติเพราะซีวอนปรนเปรอความสุขให้อย่างที่ไม่เคยคิดว่าซีวอนจะทำได้ และลืมเลือนเวลานัดที่ให้ไว้กับซองมินเสียสนิท
ซีวอนแทรกขาเข้าช่วงว่างระหว่างขาของฮยอกแจมือปลดเข็มขัดออกช้าๆ เรียวลิ้นปลุกเร้าความต้องการของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน ก่อนจะยกสะโพกสวยขิ้นพิงชิดกับกำแพง ฮยอกแจสะดุ้งตกใจที่ลืมตัวจนปล่อยให้ซีวอนดำเนินมาถึงขั้นนี้
เอ่อ..ซีวอน ไปเถอะ พอเถอะ ฮยอกแจเหงื่อซึมเพราะรู้ตัวดีว่าละเลยซองมินมานานแค่ไหน
อย่าแคร์คนอื่นเมื่อนายอยู่ต่อหน้าฉัน! ซีวอนเปลี่ยนจากบทรักที่หวานละมุนเป็นตรงกันข้าม ซีวอนหยิบเอาเนคไทน์ของตัวเองขึ้นมาผูกมือทั้งสองข้างของฮยอกแจเอาไว้
จะ จะทำอะไรน่ะ!! ฮยอกแจตกใจที่ถูกซีวอนพันธนาการแขนทั้งสองข้างเอาไว้
หยุดนาย ทำให้นายอยู่กับฉัน อยู่กับฉันคนเดียวเท่านั้น! ซีวอนตอบพร้อมบดขยี้ริมฝีปากบางแรงๆ ฮยอกแจขัดขืนเรียวลิ้นที่ดุนดันเข้ามาแต่ซีวอนก็บีบขากรรไกรฮยอกแจเอาไว้จนแทรกลิ้นเข้ามาได้ ฮยอกแจไม่อาจขัดขืนซีวอนได้เพราะมือถูกมัดไว้ ซีวอนยอกสะโพกสวยขึ้นสูงชิดผนังแยกเรียวขาทั้งสองข้างของฮยอกแจออกแทรกตัวเข้าไประหว่างกลาง ฮยอกแจที่มองด้วยสายตาเว้าวอนไม่ได้เป็นเหตุให้ซีวอนใจอ่อนลง
ฮยอกแจใช้แรงที่มีดันอกแกร่งออกห่างแต่ร่างกายส่วนอื่นที่เหมือนถูกควบคุมให้คล้อยตามสัมผัสของซีวอนและตอบสนองทุกสิ่งที่ซีวอนต้องการ ซีวอนแทรกกายเข้าสู่ช่องทางรักของฮยอกแจอย่างง่ายดาย สะโพกสวยบิดเบียดกับต้นขาแกร่งที่ขยับโน้มนำทุกจังหวะ
อือ อา อาฮยอกแจครางออกมาแต่เพราะเสียงนั่นอาจทำให้ใครก็ตามที่ยังอยู่ในตึกนี้ได้ยิน ฮยอกแจจึงโน้มใบหน้าเข้าหาซีวอนแววตาอ้อนวอนให้ช่วยปิดกั้นน้ำเสียงเหล่านั้น ซีวอนไม่ปล่อยให้ความต้องการของฮยอกแจต้องเลื่อนลอยและช่วยตอบสนองด้วยจูบที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความเสน่หา
จังหวะสะโพกและร่างกายที่สั่นไหวไปพร้อมกันนั้นทำให้ทั้งคู่รู้สึกว่าแผ่นหลังที่พิงอยู่กับผนังของฮยกแจจะทะลุผ่านไป เสื้อนอกของฮยอกแจที่สวมใส่อย่างไม่เต็มตัวนั้นช่วยลดแรงเสียดสีที่เกิดกับแผ่นหลังได้ดี และมันช่วยเพิ่มความเย้ายวนให้กับร่างกายที่เปลลือยแผ่นอกที่มีเสื้อคลุมถึงเพียงไหล่เท่านั้น
ซีวอนขยับจังหวะเร็วขึ้นวร้างแรงสะเทือนผ่านอีกร่างมากยิ่งขึ้น ฮยอกแจหอบหายใจเมื่อถูกมือแกร่งสัมผัสยอดอกชมพูอย่างเร้าอารมณ์ ลอ้นร้อนยังคงดูดรึงความหวานจากริมฝีปากของอีกฝ่าย ฮยอกแจที่นึกว่าซีวอนจะร้ายกาจกับตัวเองนั้นรู้สึกว่าคิดผิดไปถนัดเพราะซีวอนอ่อนโยนกว่าที่คิดไว้ทั้งที่ดูเหมือนจะโกรธมาก
ฮยอกแจฉันรักนาย ริมฝีปากหนากระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของฮยอกแจ ความสุขที่เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ของทั้งคู่ถูกซีวอนปลดปล่อยภายในร่างกายที่เป็นหนึ่งเดียวกันนั่นคือฮยอกแจ ซีวอนบรรจงมอบจูบอ่อนโยนให้ฮยอกแจ
คึ ใบหน้าที่แดงระเรื่อ และร่างกายที่ชุ่มเหงื่อของทั้งคู่ทำเอาฮยอกแจขำออกมาอย่างไม่มีเหตุผล
ขำอะไรฉันพูดจากใจ ทำไม? ซีวอนรู้สึกเคืองในใจที่ฮยอกแจไม่เชื่อที่เขาพูดซักที
ก็นายน่ะสิ เมื่อไหร่จะให้ฉันแต่งตัว ปล่อยฉันได้แล้วยืนนานๆแบบนี้เมื่อยตาย ซีวอนเลิกลั่ก ทำอะไรไม่ถูกเพราะเขินที่ถูกฮยอกแจแซว รีบถอยออกมาปล่อยร่างบางลง ความโกรธที่มีเมื่อครู่ดูเหมือนจะหายไปพร้อมกับบทรักเมื่อครู่หมดสิ้น
ทีนี้ไปได้รึยัง? ซองมินรอฉันนานแล้ว ฮยอกแจแต่งตัวเสร็จก็เรียกซีวอนให้เดินตามลงบันไดไป
ดะ เดี๋ยว! ซีวอนเรียกฮยอกแจไว้
อะไรล่ะ? อุ๊บ! ไม่มันที่ฮยอกแจจะพูดจบซีวอนก็จูบฮยอกแจอย่างอ่อนโยนอีกครั้งเนิ่นนานจนฮยอกแจรู้สึกได้
ฉันจริงจัง นายจะคบกับใครก็ได้แต่นายเป็นคนที่ฉันรักฉันอยากให้นายเข้าใจ ซีวอนบอกเมื่อถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของฮยอกแจ ฮยอกแจยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง จ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้นอย่างสับสนและค้นหา
แค่ ถ้าวันไหนนายไม่มีใครรึถ้าฉันอยากอยู่ข้างนายฉันจะไปหา ความหมายของคำพูดของซีวอนทำให้ฮยอกแจเข้าใจในที่สุด
.....ซีวอนไม่ได้ต้องการเป็นเจ้าของเพื่อผูกมัด แค่อยากได้หัวใจ..เพราะร่างกายไม่ใช่ทุกสิ่งที่เป็นคำตอบ สำหรับซีวอนแล้วคำตอบของฮยอกแจมีเพียงคำตอบเดียว คือ หัวใจ....
นาย...
ไปกันเถอะฮยอกแจไปหาซองมินแฟนของนาย ซีวอนเดินนำหน้าฮยอกแจมือหนาคว้าเอามือข้างหนึ่งที่อยู่ใกล้จูงมือเดินออกไป ฮยอกแจยิ้มกับการกระทำของซีวอน จ้องมองมือของตัวเองที่ถูกกุมเอาไว้ มีคนหนึ่งคนที่อยากได้หัวใจของเขามากกว่าร่างกาย จริงหรือ?ที่ซีวอนเป็นแบบนั้นในเมื่อเมื่อครู่ซีวอนก็เลือกที่จะเสพสุขกับร่างกายของเขาก่อนจะบอกว่าต้องการหัวใจ
ถ้าเกิดในตอนนี้มีคนๆหนึ่งที่สับสนมากที่สุดเห็นจะเป็นฮยอกแจที่ไม่อาจไว้ใจให้ใครมาดูแลได้ หัวใจที่แข็งแกร่งมันด้านช้าเพราะความเจ็บปวดมาก่อน ถ้าวันใดวันหนึ่งมีคนเดินเข้ามาบอกว่ายกหัวใจของตัวเองให้เขาก็คงไม่คิดที่จะเชื่อและรับมันไว้อย่างง่ายดายแน่นอน
To be con.
--------------------------------------------------
Story :: Fortuna Fixa
Chapter :: 10 Finess
Actors :: bom hyuk won dong han min
--------------------------------------------------
พูดสิ พูดว่านายต้องการฉัน
Fortuna Fix
ระหว่างเราคืออะไร
สายตาของฮยอกแจจ้องมองมือของตัวเองที่ถูกจูงให้เดินตามซีวอนไป และยังคงคิดถึงคำพูดของซีวอนที่ก้องอยู่ในหูตลอดเวลา
Tre.Tre.Tre ในขณะที่กำลังครุ่นคิดเรื่องของซีวอนโทรศัพท์ของฮยอกแจก็ดังขึ้น ทำให้ฮยอกแจหลุดจากห้วงความคิดของตัวเอง
ซองมินนี่ ฮยอกแจแกะมือซีวอนออกหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดรับสาย
ฮัลโหล อ่า...รอเพื่อนน่ะ ขอโทษที กำลังออกไปน่ะ รอที่หน้าโรงเรียนนะ หืม? มีรถมารับเหรอ? โอเคเข้าใจแล้ว ฮยอกแจวางสาย
เพื่อนของซองมินมาแล้ว เดี๋ยวเราจะไปกินข้าวกัน ฮยอกแจบอกเสียงเรียบ
เดี๋ยว ฮยอกแจเพื่อนฉันคนนึงรออยู่หน้าโรงเรียนน่ะ ขอตัวไปเจอเค้าแป๊บนึงได้มั้ย? ซีวอนบอกฮยอกแจเป็นเชิงขอร้อง
อืม นายก็ไปสิ ฉันจะรออยู่กับซองมินแล้วกัน อ๊ะ นั่น ซองมินกับเพื่อนของเค้า ฮยอกแจโบกมือตอบซองมินที่ยืนรออยู่ข้างๆคนๆหนึ่ง
ฮันคยอง! ซีวอนอุทานเบาๆ ไม่นึกว่าคนที่ฮยอกแจพูดถึงจะเป็นฮันคยองนั่นเอง
ไงซีวอน นี่วองมินคนที่ฉันอยากให้นายรู้จัก ฮันคยองทักซีวอนก่อนที่ซีวอนจะตั้งตัวทัน
ฮยอกแจนี่พี่ฮันคยองที่บอกว่าจะแนะนำให้รู้จัก พี่ฮันคยองนี่อยอกแจครับ ซองมินพูอเสียงใส
ครับพี่ฮันคยอง เอ่อ..อะไรเนี่ยรู้จักกันเกือบหมดเลย เหมือนฉันเป็นคนนอกเลยแฮะ ฮยอกแจพูดขำๆแต่สีหน้าของซีวอนกลับซีเรียส
ไปเถอะ ขึ้นรถสิ ทุกคนเดินขึ้นรถตามเสียงเรียของฮันคยอง ซองมินกับฮยอกแจนั่งด้านหลังส่วนที่นั่งข้างคนขับกลายเป็นของซีวอน
นายรู้จักซองมินด้วยเหรอ? ซีวอนถามเบาๆกลัวว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลังจะได้ยิน
สนิทกันพอสมควร นายสนิทกับแฟนซองมินเหรอ? ฮันคยองถามเหล่สายตามองซีวอนเล็กน้อย
ถ้านายไม่ว่าอะไรฉันจะบอกว่า คนนี้แหละที่ฉันเล่าให้ฟัง ซีวอนตอบเสียงเรียบ แม้จะรู้ดีว่าฮันคยองอาจจะไม่พอใจที่พูดตรงๆแต่ซีวอนคิดว่าให้ฮันคยองรู้เลยจะดีกว่า
อืม ฉันรู้แล้ว ฮันคยองขับรถเร็วขึ้น เร่งความเร็วแซงรถคันหน้าอย่างไม่ยั้ง ซองมินทำท่าทางตื่นเต้นที่ฮันคยองขับรถเร็วและฮยอกแจก็สังเกตเห็นบางอย่างของคนทั้งคู่ที่ซีวอนคงจะไม่อยากให้เห็น
...เหมือนกันเลยแฮะ คุยกันท่าทางสนิทด้วยสิ... ฮยอกแจจ้องมองสร้อยข้อมือของซีวอนและฮันคยองที่เหมือนกันดีโซน์สวยแบบเรียบๆไม่สะดุดตามากนัก
มองอะไรน่ะฮยอกแจ น้ำเสียงออดอ้อนของซองมินทำให้ฮยอกแจละสายตาจากสร้อยข้อมือของคนทั้งสอง
เปล่า แค่คิดว่าสร้อยข้อมือของฮันคยองกับซีวอนเหมือนกันมากเลยน่ะ สวยด้วยท่าทางจะแพง นายซื้อมาจากที่ไหนเหรอซีวอน ฮันคยองแกล้งขับเลี้ยวอย่างรวดเร็วจนทั้งสามคนทรงตัวไม่อยู่ ซีวอนก็เลือกที่จะปัดคำถามนั้นไปด้วยการเปลี่ยนเรื่อง
เราจะไปไหนกันเหรอ?ซีวอนหันไปถามซองมิน
เที่ยวไง ซองมินตอบอย่างร่าเริง
เที่ยวไหนเหรอซองมิน?ฮยอกแจถามบ้าง
ก็เที่ยวบ้านพักตากอากาศของพี่ฮันคยองไง ไปหลายๆคนสนุกดี ซองมินตอบยิ้มๆ
จริงเหรอครับเนี่ยพี่ฮันคยอง ฮยอกแจถามตื่นๆ
ก็ใช่สิ ก็กลับซักมะรืนแล้วกัน พวกนายคงไม่มีธุระอะไรหรอกใช่มั้ย? ฮันคยองถามเหลือบมองซีวอนที่นั่งนิ่งเงียบ
แล้วก็ไม่ต้องเรียกพี่ฮันคยองหรอกเรียกฮันคยองเฉยๆก็ได้ ฮันคยองส่งยิ้มให้ฮยอกแจ ฮยอกแจยิ้มตอบให้อย่างยินดี
อีกไม่ไกลนักหรอกคิดว่าประมาณสิบนาทีก็ถึงแล้วล่ะ ฮันคยองบอกและขับรถต่อไปจนถึงจุดหมาย
....................
.....................................
...................
อ้อห้องของนายอยู่ข้างบน ซองมินก็นอนชั้นบนด้วยเลยนะอีกห้องข้างๆกันน่ะ ส่วนนาย...ฮันคยองหยุดเสียง
อืม ซีวอนห้องข้างล่างว่างนะนายนอนห้องนั้นก็ได้ ฉันก็นอนชั้นล่างเหมือนกัน ฮันคยองพูดยิ้มๆ ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยแต่จริงๆแล้วดุเหมือนในใจของฮันคยองมีแผนการณ์บางอย่างที่วางเอาไว้แล้ว
ครับ ซีวอนแปลกใจที่ฮันคยองดูสนิทสนมกับซองมินเป็นพิเศษ
........................................
................
เอ่อ.... ฮันฉันขอคุยอะไรกับนายหน่อยได้มั้ย? ซีวอนเรียกฮันคยองให้ปลีกตัวออกมาจากโต๊ะอาหาร อาหารค่ำสุดหรูที่ฮันคยองเตรียมไว้ให้ทุกคน
มีอะไรงั้นเหรอ ฮันคยองตามซีวอนออกไป
นายสนิทกับซองมินด้วยเหรอ? ฮยอกแจบอกว่าจะพาไปเจอเพื่อนของซองมิน ฮันคยองรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกเมื่อรู้ว่าที่ซีวอนเดินมาหาไม่ใช่ตัวเองแต่มาพร้อมกับฮยอกแจ
ก็พอสมควรเป็นคนรู้จักของเพื่อนอีกที ฮันคยองตอบส่งๆไปอย่างไม่คิดอะไร
แล้วทำไมต้องพากันมาที่นี่ด้วย? ซีวอนถามน้ำเสียงไม่พอใจ
นายหวงมันรึไง? มันก็แค่บ้านหลังหนึ่งใครจะไปจะมา ยังไงก็แค่แวะมาเดี๋ยวก็กลับไปแล้ว ฮันคยองเค้นเสียงประชดประชันแล้วเดินหนี
แล้วนายโกรธทำไมกันเล่า? ซีวอนตะคอกกลับ ฮันคยองหยุดชักกับคำถาม
...ทั้งๆที่นายรู้คำตอบดีเนี่ยนะ ซีวอน....
นายรู้ดีนี่ว่าฉันโกรธนายทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะฮยอกแจนายคงไม่เดนิมาหาฉันเพื่อยกเลิกนัดของเราหรอกจิงมั้ย? ฮันคยองตอบ น้ำเสียงนั่นทำให้ซีวอนพอจะเข้าใจความรู้สึกของฮันคยอง
ฉันขอโทษ..
ไม่เป็นไรหรอก นายก็แค่ลืมไปว่า..ฉันรักนายก็เท่านั้น ฮันคยองตอบกลับเสียงเบา และเดินกลับห้องไป
แล้วนายก็อยากจะได้ทุกอย่างที่ฉันอยากได้งั้นเหรอ? ซีวอน เสียงพูดคนเดียวที่ดังอยุ่ไม่ไกลนักแต่ก็ไม่อาจทำให้ซีวอนได้ยิน ซองมินยืนมองกานสนทนาของทั้งสองคนอย่างเจ็บปวด
ซองมิน นานจัง ฮยอกแจทักซองมินที่เดินกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร
พี่ฮันคยองเหนื่อยกลับไปนอนที่ห้องแล้ว ฮยอกแจเราก็ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ซองมินดึงแขนฮยอกแจเบาให้ลุกขึ้น ฮยอกแจออกจะงงๆกับอาการของซองมินที่ไม่ค่อยยิ้มแย้ม
เป็นอะไรรึเปล่าซองมิน? ฮยอกแจถามอย่างห่วงใย
เปล่าหรอกแค่ง่วง กลับห้องเถอะนะ ซองมินตอบยิ้มๆแต่เมื่อเห็นซีวอนเดินกลับมาก็รีบโน้มต้นคอฮยอกแจเข้ามาจูบทันที
....ฉันจะไม่ให้นายได้ใครไป ไม่ว่าจะเป็นฮยอกแจหรือฮันก็เถอะ.... ซองมินสวมกอดฮยอกแจปลายลิ้นแลกสัมผัสความหวานเหมือนที่ฮยอกแจเคยสอน
ฮยอกแจไม่ใช่คนที่จะปกิเสธอะไรง่ายๆอยู่แล้วจึงตอบสนองจูบของซองมินด้วยความอ่อนโยน แต่ซีวอนที่ชะงักกับภาพของทั้งคู่ เจ็บปวดใจไม่รู้กี่ครั้งกับการกระทำของฮยอกแจกับซองมินที่ตำตาและทิ่มแทงใจ
สายตาของซองมินที่กราดมองสบตากับซีวอนทำให้ซีวอนรู้ว่าสิ่งที่ซองมินทำอยู่คือการแสดงความเป็นเจ้าของฮยอกแจให้ซีวอนรู้
To be con.
edit @ 7 Jan 2008 16:15:20 by +::*iZland*::+